امیر قلعهنویی پس از ورود تیم ملی به مکزیک و استقرار در کمپ تیخوانا، با لحنی گلایهآمیز اعلام کرد که ۴۷ سرمربی دیگر حاضر در جام جهانی باید بدانند چه رفتاری با تیم ملی ایران شده است.
در اینکه آمریکا در ماجرای میزبانی جام جهانی برای ایران عملکردی ناامیدکننده داشته، تردیدی وجود ندارد. از مشکلات مربوط به صدور ویزا گرفته تا انتقال اجباری کمپ تیم ملی به مرزهای مکزیک، همه اتفاقاتی هستند که به سادگی نمیتوان از کنار آنها عبور کرد. حتی پیش از این نیز نمونههایی از رفتارهای سختگیرانه و تبعیضآمیز آمریکاییها در قبال برخی کشورهای منطقه (از جمله عراق) مشاهده شده بود.
اما سوال اصلی اینجاست؛ آیا این اتفاقات واقعاً غیرمنتظره بودند؟
ما از ماهها قبل میدانستیم که جام جهانی در خاک آمریکا برگزار میشود. همه میدانستیم روابط سیاسی میان دو کشور در چه وضعیتی قرار دارد. همه میدانستیم احتمال بروز مشکلاتی از این دست وجود دارد و حتی درباره آن بارها هشدار داده شده بود. بنابراین آنچه امروز رخ داده، بیش از آنکه یک اتفاق غافلگیرکننده باشد، ادامه همان مسیری است که از قبل قابل پیشبینی به نظر میرسید.
سرمربی تیم ملی بیش از هر فرد دیگری از این واقعیتها آگاه بود. او بهتر از همه میدانست تیم ملی در چه شرایطی راهی جام جهانی میشود؛ از کیفیت بازیهای تدارکاتی گرفته تا وضعیت اردوها، مشکلات لجستیکی و چالشهای مربوط به سفر و استقرار در آمریکا. با این حال، او و همکارانش، همین مسیر را انتخاب کردند و برای ادامه این پروژه تا جام جهانی اصرار داشتند.
به همین دلیل امروز شاید زمان طرح یک پرسش ساده باشد؛ وقتی همه از قبل میدانستند با چه شرایطی روبهرو خواهند شد، گلایه از اتفاقات قابل پیشبینی چه مشکلی را حل میکند؟ آیا بهتر نیست انرژی کادرفنی به جای ارسال پیام برای ۴۷ سرمربی دیگر جام جهانی، صرف آمادهسازی تیمی شود که بزرگترین آزمون تاریخ خود را پیش رو دارد؟
اعتراض به رفتار میزبان حق تیم ملی است؛ اما واقعیت این است که هیچکس از آمریکا انتظار فرش قرمز نداشت. مسئله اصلی امروز نه رفتار آمریکاییها، بلکه نحوه مواجهه فوتبال ایران با شرایطی است که از مدتها قبل از وجود آنها خبر داشت.
بیشتر بخوانید: آقای جلالی عزیز؛ هنوز هم با اطمینان میگویید قلعهنویی از مورینیو بهتر است؟