فرض محال که محال نیست، هست؟ ایران و آلمان در طول تاریخ همواره به نژاد مشترک خود بالیده و همزاد پنداری فراوانی از طرف ما با آلمانی ها وجود دارد. اتفاقی که در آستانه جنگ جهانی دوم باعث شد قوای متفقین خاک کشورمان را به همین بهانه اشغال کنند و رضاشاه از تخت سلطنت به زیر کشیده شد.
اگر قرار باشد تفاوتها را لیست کنیم، مثنوی ۷۰ من میشود. از علم و صنعت و تکنولوژی تا فوتبال و تجارت و فرهنگ، اصلاً دو کشور قابل مقایسه نیستند. اصلاً همین که ملت آلمان به نظم و رزم و سخت کوشی مشهور است و ایرانی ها به بینظمی و بزن و بذله گویی، خود گویای همه چیز است.
اما بیایید همان شباهت را در دنیای خیال دنبال کنیم. آلمان با یک مربی ۳۸ ساله مقابل حریفی که مربیش ۷۸ سال سن داشت، با نتیجه ۷-۱ پیروز شد. همین جا اگر قرار به تشبیه باشد، فوتبال ما به کوراسائو میماند که دست از سر اسمهای تمام شده برنمیدارد! بماند که اسم و کارنامه بزرگ دیک ادوکات کجا و مربیان وطنی کجا!
اما درون زمین و در حضور مانوئل نویر افسانهای، بازوبند کاپیتانی بر بازوی یاشواکیمیش بود. کاری که قبلاً نیز ژرمنها انجام داده بودند تا ثابت کنند برایشان اسم و رسم در مقابل نظم و اسکلت تیمی هیچ ارزشی ندارد. برای مثال کافیست داستان لوتار ماتئوس کبیر را به یاد بیاورید.
ماتئوس اولین بار در جام ملتهای ۱۹۸۰ با پیراهن ژرمنها به میدان رفت. از جام جهانی ۹۰ بازوبند کاپیتانی کشورش را بر بازو و بعد ناکامی در مهار مارادونا در فینال ۸۶ این بار در فینال ۹۰ جبران و جام قهرمانی را بالای سر برد. او در جام جهانی ۹۴ هم با شماره ۱۰ کاپیتان ژرمنها بود.
بعد شکست و حذف در آمریکا، فوتبال آلمان پوست انداخت. یورگن کلینزمن بازوبند کاپیتانی را به ارث برد و توماس هسلر شماره ۱۰ ماتیوس را، با این وجود این افسانه خیال تسلیم نداشت. آنقدر درخشید که در آستانه جام جهانی ۹۸ آلمانها دوباره او را به تیم ملی دعوت کردند.
ماتیوس توانست رکورد حضور در چهار جام جهانی اوه زیلر و رکورد ۲۱ بازی او را شکسته و در ۵ دوره جام جهانی ۲۵ بار به میدان برود. اما همانطور که در اولین جام جهانی شماره ۸ را به تن داشت و کاپیتان نبود، در آخرین جام جهانی نیز با همین شماره و بدون بازوبند به میدان رفت!
حالا تاریخ تکرار شده و با حضور نویر ۴۰ ساله که رکورد سنترین بازیکن آلمانی حاضر در جام جهانی را به نام خود زد، با وجودی که او تنها بازمانده از تیم قهرمان ۲۰۱۴ بود، ناگلزمن حاضر نشد نظم تیمی یک سال اخیر خود را بر هم زده و بازوبند را به نویر برگرداند!
یک لحظه چشمها را ببندید و تصور کنید این اتفاق در فوتبال ما میافتاد، احسان حاج صفی که در آستانه جام جهانی دوباره به تیم ملی برگشت، شماره ۳ و بازوبند کاپیتانی را تحویل نمیگرفت! خودتان تصور کنید چه خون و خونریزی به راه میافتاد! کسی که حتی در عکس قبل جام نیز بدون بازوبند حاضر نشد!
بیشتر بخوانید: مانوئل نویر؛ مسنترین بازیکن تاریخ فوتبال آلمان شد