یک نگاه به تعویضهای تیم ملی مقابل نیوزیلند به خوبی نشان میدهد امیر قلعه نویی از این بازی چه میخواست که به آن نرسید.
همه میدانستند برای عملی کردن قول صعود از این گروه، ایران باید بازی اول -که در هر تورنومنت بسیار مهم است- را با پیروزی و سه امتیاز پشت سر میگذاشت. توقف مصر و بلژیک در بازی دیگر بهترین فرصت را برای صدرنشینی ما آماده کرده بود.
امیر قلعه نویی مقابل ضعیفترین تیم این گروه تیمش را با دو مهاجم و یک هافبک طراح بازی ساز به میدان فرستاد، با دو هافبک کناری که میل به نفوذ و گلزنی داشتند و یک مدافع راست که از اول قرار بود در حملات شرکت کند.
یعنی ۶ حمله ور در تیم ۱۱ نفره اما این نیوزیلند بود که دو بار در این مسابقه پیش افتاد و ما صرفاً برای نباختن تلاش کردیم! هر مربی به خصوص در نیمه دوم، شانس استفاده از ابزاری به نام تعویض دارد که میتواند نتیجه را تغییر و آرایش و سیستم تیمش را زیر و رو کند و حریف را غافلگیر.
حالا نگاه کنید که امیر قلعه نویی چطور در نیمه مربیان از این ابزار استفاده کرد؛ از چهار تعویض ما سه تعویض در بخش تهاجمی بود و بازیکنان با نفر هم پستی خود جابجا شدند، یعنی قایدی با آریا در هافبک چپ، علیپور با شهریار در نوک و حسینزاده با طارمی در پست ۱۰ .
اما تعویض حاج صفی با سامان، برای افزایش بار دفاعی تیم و کاهش بار تهاجمی بود. از دقیقه ۶۵ که قدوس بی ون رفت، تا دقیقه ۸۰ که حسینزاده جای طارمی به زمین آمد، ما هافبک بازی ساز نداشتیم و طارمی این نقش را بازی میکرد تا اینکه حسینزاده به زمین آمد.
با نگاهی به همین تعویضها میتوان شرح کاملی از بازی ایران با نیوزیلند را حتی بدون تماشای مسابقه درک کرد.