یکی از محبوبترین فوتبالیستهای استقلال طی سالهای ۷۹ تا نیمه دهه ۸۰، علی سامره بود. مهاجم اهل استان کرمان که از طرفداران استقلال بابت بازکردن دروازه پرسپولیس در دقایق ابتدایی دربی، لقب «علی ۳۰ ثانیه» را هم گرفته بود.
سامره ۲۷ خرداد ۱۳۸۹ مصاحبه جذابی با خبرورزشی انجام داد که بد نیست به چکیده آن دوباره نگاه کنیم:
- اصلا به خاطر پول راهی امارات نشدم بلکه هدفم فوتبال بود. اساسا ورودم به فوتبال به خاطر پولدرآوردن نبوده است ولی سال ۸۳ جو استقلال اصلا به سودم نبود و باید از این تیم میرفتم روی همین اصل به الشعب امارات پیوستم. شاید باورتان نشود ولی مدیران باشگاه استقلال آنقدر برای جدا کردن من از این تیم عجله داشتند که قرارداد سال بعد من را هم با همین الشعب و البته با کمترین مبلغ بستند!
- اماراتیها سالهاست روی فوتبال پایه خود کار میکنند و مربیان مطرح خارجی را آوردهاند اما در ایران برخی افراد صرفا مدرک گرفته و مدرسه فوتبال باز کردهاند تا پول در بیاورند.
- وقتی پس از چند سال بازی در امارات قصد بازگشت به ایران را داشتم، استقلال ۶ مهاجم سرشناس داشت و شرایط به گونهای بود که نه آنها به من احتیاج داشتند و نه خودم میتوانستم به استقلال بروم روی همین اصل تابستان ۱۳۸۸ به مس کرمان پیوستم.
- ماجرای اختلافم با امیر قلعهنویی کاملا فنی بود. او دوست داشت از وجود علی سامره در نیمه دوم بازیهای استقلال استفاده کند اما من بازیکن روی نیمکت نبودم و دلم میخواست اگر در یک مسابقه تحت عنوان مهره جانشین به میدان میروم و گل میزنم، در مسابقه بعدی به عنوان مهاجم فیکس رویم حساب باز شود. این ماجرا در آن برهه به روی سکوها هم کشیده شد و در نهایت از استقلال جدا شدم اما اینطوری نبود که من و امیر قلعه نویی سایه یکدیگر را با تیر بزنیم.
- برخلاف تصور اولیه، روزهای خوبی را در مس کرمان سپری نکردم. مصدوم شدم، مورد اهانت قرار گرفتم و حتی ماشینم را آتش زدند! باور کنید لحظهشماری میکردم تا فصل تمام شود.
- استقلال در پایان لیگ هشتم و پس از جدایی امیر قلعهنویی اشتباه بزرگی مرتکب شد و جنگ بیانیهای با او را شروع کرد. این کار موجب گردید تا استقلالیها از هدف خود دور شوند.
- میتوانستم با استقلال قهرمان لیگ نهم شوم و علاوه بر آن، عنوان آقای گلی را هم به دست بیاورم اما شرایط برای بازگشتم فراهم نشد.
بیشتر بخوانید: با پرسپولیس قرارداد بستم و هیچ قولی به استقلالیها نداده بودم!
