بزرگترین مشکل تیم ملی ایران در جام جهانی، ضعف در عقب زمین و خط میانی است؛ مشکلی که مقابل نیوزیلند بیش از هر زمان دیگری خودش را نشان داد. در شرایطی که انتظار میرفت ایران با تجربه بالای بازیکنانش برتری محسوسی داشته باشد، ضعف در نبردهای میانه میدان و عملکرد نهچندان مطمئن مدافعان باعث شد تیم ملی امتیازهای ارزشمندی را از دست بدهد و حالا مسیر صعود بسیار دشوارتر از قبل شود.
یکی از مهمترین کمبودهای تیم ملی، نبود یک هافبک جنگنده، دونده و توپگیر در مرکز زمین است. در چنین شرایطی، جای خالی احمد نوراللهی بیش از هر بازیکن دیگری احساس میشود. هافبکی که طی سالهای اخیر یکی از بهترین و باثباتترین بازیکنان فوتبال ایران بوده و بارها توانایی خود را در بازیهای بزرگ نشان داده است. اختلاف او با امیر قلعهنویی و کنار گذاشته شدنش از تیم ملی، اتفاقی بود که شاید میشد با مدیریت بهتر از آن جلوگیری کرد. حالا در شرایطی که خط میانی ایران از نبود قدرت تخریب و جنگندگی رنج میبرد، بیش از هر زمان دیگری مشخص شده که حضور نوراللهی تا چه اندازه میتوانست به تیم ملی کمک کند و تعادل بیشتری به ترکیب بدهد.
در خط حمله نیز غیبت سردار آزمون کاملاً به چشم میآید. مهاجمی که سالها زوج فوقالعادهای با مهدی طارمی ساخته بود و بارها در بازیهای مهم ناجی تیم ملی شده بود، حالا به دلایل غیر فنی در کنار تیم نیست. نبود سردار باعث شده خط حمله ایران آن قدرت، تنوع و زهردار بودن همیشگی را نداشته باشد و بار گلزنی تقریباً به طور کامل روی دوش مهدی طارمی قرار بگیرد. هماهنگی مثالزدنی طارمی و آزمون چیزی نبود که بتوان به راحتی جایگزینی برای آن پیدا کرد.
شاید اگر ماجرای احمد نوراللهی و سردار آزمون بهتر مدیریت میشد، امروز تیم ملی هم در خط میانی قدرت بیشتری داشت و هم در فاز هجومی خطرناکتر ظاهر میشد. اتفاقی که حالا باعث شده جای خالی این دو ستاره بیش از هر زمان دیگری احساس شود و حسرت استفاده نکردن از تواناییهایشان برای فوتبال ایران باقی بماند.
بیشتر بخوانید: قلعهنویی برای موفقیت در جام جهانی به نسخه پرسپولیسی رو میآورد؟
