امیر قلعهنویی در نشست خبری پیش از دیدار حساس ایران و بلژیک، شروعی طوفانی داشت؛ البته نه با حرفهای فنی درباره مسابقه، بلکه با گلایههایی که تقریباً تمام کنفرانس خبری را به خود اختصاص داد.
او از پروازهای متعدد گفت، از زمان کم برای تمرین، از تأخیر در صدور ویزا، از نبود رئیس فدراسیون کنار تیم، از بیعدالتی میزبان و حتی از اینکه شرایط موجود «روح فوتبال» را عذاب داده است.
واقعیت این است که بخش زیادی از این حرفها درست است. بعید است کسی منکر مشکلات تیم ملی ایران در آمریکا باشد. البته رفتار میزبان با ایران، روند صدور ویزا، جابهجاییهای طولانی و محدودیتهای مختلف، موضوعات تازهای نیستند و اتفاقا سؤال اصلی اینجاست؛ مگر امیر قلعهنویی از همه این اتفاقات خبر نداشت؟
قلعهنویی زمانی که هنوز در تهران بود، میدانست جام جهانی در آمریکا برگزار میشود. میدانست روابط ایران و آمریکا عادی نیست. میدانست صدور ویزا برای اعضای کاروان با دردسر همراه خواهد بود. میدانست قرار نیست با تیم ملی ایران، همان رفتاری شود که با آلمان، هلند یا فرانسه میشود. میدانست احتمال دارد اعضای تیم دیرتر وارد آمریکا شوند، میدانست کمپ تیم ملی در تیخواناست و برای هر مسابقه باید ساعتها در رفتوآمد باشند.
اینها اتفاقاتی نبود که ناگهان بعد از ورود به آمریکا کشف شده باشد. همه این واقعیتها از ماهها قبل روشن بود. قلعهنویی با آگاهی از همین شرایط، حضور در جام جهانی را پذیرفت؛ با میل و رغبت راهی آمریکا شد، تیمی باتجربه و پا به سن گذاشته را انتخاب کرد و بارها از آمادگی تیمش برای خلق شگفتی در جام جهانی صحبت کرد.
حالا، درست چند ساعت مانده به حساسترین مسابقه مرحله گروهی، طبیعی است که افکار عمومی کمتر به دنبال شنیدن گلایه باشد و بیشتر منتظر دیدن همان شگفتی وعدهدادهشده بماند.
در همین ارتباط: قلعهنویی: از ۴۷ سرمربی دیگر جام جهانی این سوال را پرسیدم و جوابی نگرفتم!
