در زمستان سال ۱۳۸۹ تیم ملی امید ایران جهت حضور در پیکارهای انتخابی المپیک ۲۰۱۲ لندن تشکیل شد و پس از مدت کوتاهی که هومن افاضلی هدایت آن را بر عهده داشت، علیرضا منصوریان سرمربیگری این تیم را بر عهده گرفت و اصغر حاجیلو هم تحت عنوان سرپرست روی نیمکت نشست.
ایران در مرحله اول رقابتهای گزینشی المپیک ۲۰۱۲ لندن باید دو دیدار رفت و برگشت با تاجیکستان و عراق انجام میداد. ما از سد تاجیکستان گذشتیم و بازی رفت مقابل عراق را نیز در داخل خاک این کشور با یک گل بردیم و شرایط برای صعودمان مهیا شد اما در روز ۲ تیر سال ۱۳۹۰ و ساعاتی قبل از اینکه بازی برگشت را به میزبانی ورزشگاه آزادی انجام بدهیم، کنفدراسیون فوتبال آسیا اعلام کرد تیم امید ایران به خاطر استفاده غیرمجاز از کمال کامیابینیا (بازیکن جوانی که بعدتر به پرسپولیس پیوست و سالها پیراهن قرمز را بر تن کرد) در مسابقه رفت ۳ بر صفر بازنده است درنتیجه فقط در صورت پیروزی ۴ بر صفر مقابل عراق، میتوانستیم راهی مرحله بعدی شویم.
از قرار معلوم کامیابینیا در هر دو بازی رفت و برگشت برابر تاجیکستان کارت گرفته بود ولی کادر فنی و سرپرستی بدون توجه به این نکته، کمال را به میدان فرستادند (در جدال رفت و برگشت برابر تاجیکستان خبری از منصوریان و حاجیلو نبود و همانطور که نوشتیم، هومن افاضلی تیم ملی امید ما را هدایت میکرد)؛ این فاجعه مثل توپ صدا کرد و بازتاب وسیعی داشت. ما بازی برگشت را در تهران به عراق باختیم چون عملا بازیکنانمان روحیه نداشتند و کادر فنی نیز از شرایط مطلوبی برخوردار نبودند.
بلافاصله پس از پایان این دیدار، علیرضا منصوریان و اصغر حاجیلو از سمتهای خود برکنار شدند و البته تا همین امروز هم معتقدند مقصر فاجعه مورداشاره نبودهاند. ماجرایی که فدراسیون فوتبال باید به طور دقیق آن را ریشهیابی کرده و مقصران اصلی را معرفی میکرد ولی هرگز چنین کاری را انجام نداد و البته نباید فراموش کنیم که در واقع مقصر کلان ماجرا، خود فدراسیون بود!