سالها مهدی طارمی و سردار آزمون یکی از خطرناکترین زوجهای هجومی فوتبال آسیا را تشکیل داده بودند؛ دو مهاجمی که با هماهنگی مثالزدنی، بارها دروازه رقبا را باز کردند و خط دفاعی بسیاری از تیمها از رویارویی با آنها واهمه داشت. اما در جام جهانی ۲۰۲۶، این زوج طلایی از هم پاشید و غیبت سردار آزمون که به دلایل غیرفوتبالی از فهرست تیم ملی کنار گذاشته شد، بیش از هر زمان دیگری احساس شد.
طارمی در این مسابقات عملاً تنها مهاجم اصلی ایران بود و با توجه به سبک بازی تیم ملی، بارها مجبور میشد از محوطه جریمه فاصله بگیرد، تا میانه میدان عقب بیاید و خودش در جریان بازیسازی قرار بگیرد. اتفاقی که باعث میشد انرژی زیادی از او گرفته شود و حضورش در موقعیتهای گلزنی نیز کمتر از همیشه باشد. از سوی دیگر، نبود آزمون باعث شد خط حمله ایران از قدرت همیشگی فاصله بگیرد و فشار بیشتری روی ستاره سابق اینتر وارد شود.
در نهایت جام جهانی برای مهدی طارمی به شکلی تلخ به پایان رسید. او با وجود تلاش فراوان، نتوانست گلی به ثمر برساند؛ هرچند گل سالمش مقابل بلژیک مردود اعلام شد و در دیدار حساس برابر مصر نیز شاید مهمترین پنالتی دوران فوتبالش را از دست داد؛ پنالتیای که میتوانست سرنوشت صعود ایران را تغییر دهد.
بسیاری از کارشناسان معتقدند اگر سردار آزمون در کنار طارمی حضور داشت، کیفیت فنی شماره ۹ تیم ملی نیز بالاتر میرفت و شاید شرایط برای صعود ایران متفاوت رقم میخورد. البته همه اینها در حد فرضیه است و هیچکس نمیتواند با قطعیت درباره اتفاقاتی که هرگز رخ ندادهاند صحبت کند، اما آنچه مسلم است این است که غیبت آزمون تأثیر قابل توجهی بر ساختار هجومی تیم ملی گذاشت.
حسرت طارمی فقط به حذف ایران ختم نشد. او اگر پنالتی برابر مصر را تبدیل به گل میکرد، در کنار رامین رضاییان به تنها بازیکنان تاریخ فوتبال ایران تبدیل میشد که در دو جام جهانی متوالی موفق به گلزنی شدهاند، اما این فرصت از دست رفت تا جام جهانی ۲۰۲۶ برای مهاجم تیم ملی، به یکی از تلخترین خاطرات دوران فوتبالش تبدیل شود.
بیشتر بخوانید: تصمیمی که هم عجیب بود و هم بیخاصیت؛ ستارههای جوان قربانی یک توریست شدند!
