حتی اگر خودمان بخواهیم امیر قلعهنویی و شعار جوانگرایی در تیم ملی را رها کنیم، جام جهانی نمیگذارد! در جام جهانی که سطحی کیلومترها بالاتر از فوتبال ایران دارد و در تیمی پرستاره مثل فرانسه -که نام بازیکنانش و افتخارات و کارنامه آنها را کل تریلیهای موجود در ایران نمیکشند!- و جایی که گرانترین و بهترین مهاجمان دنیا حضور دارند، یک جوان از روی نیمکت به زمین آمد و فرانسه را به مرحله بعدی فرستاد!
فرانسه که بدون شک یکی از مدعیان اصلی قهرمانی در این جام است، مقابل پاراگوئه -همانطور که پیشبینی میشد به خاطر نوع بازی حریف- به مشکل خورد. فینالیست ۲ دوره قبلی جام جهانی در خط حمله آنقدر ستاره دارد که میبینیم در کنار امباپه و دمبله به عنوان مدعی و دارنده توپ طلا، برای انتخاب ضلع سوم دچار سرگیجه مزمن در هر بازی است! مایکل اولیسه، بارکولا یا... اما دشان برای انتخاب ۲۶ ملیپوش خروسها به داشتن این اسامی بسنده نکرد! و مزدش را آنجا گرفت که یک جوان را از روی نیمکت به زمین فرستاد تا او گره مسابقه را باز میکند. جوانی که در دو فصل اخیر بیشترین نقش را در قهرمانی پاری سنژرمن در لیگ قهرمانان اروپا داشته -افتخاری که با مسی، نیمار، امباپه. زلاتان، بکام، رونالدینیو و میلیاردها دلار در دو دهه به دست نیامد اما با این جوان در این دو سال و روند جوانگرایی به ویترین افتخارات پاریس رفته است- و به تاریخ شمسی متولد ۱۳ خرداد ۱۳۸۴ است، یعنی الان ۲۱ سال و یک ماه سن دارد!
دزیره دوئه اسمی دارد که در ذهن آدمها میماند. او که برادرش در همین جام جهانی با پیراهن ساحل عاج حضور داشت، همنام عشق ابدی ناپلئون بناپارت -امپراتور کبیر فرانسه- است، گویی تاریخ این کشور با این اسم گره خورده! اما این دزیره مذکر که خیلیها گمان میکردند بدشانس است و پشت نامهایی به بزرگی امباپه و دمبله تا ابد میماند، هرگاه به زمین آمده ارزش و توانایی خود را ثابت کرده است. وقتی میگوییم فوتبال برای جوانان است، یک گزاره دوبخشی است که یک بخش آن قانون و طبیعت بشریست که با بالا رفتن سن از توانایی و کارآمدی بازیکن کاسته میشود، بخش دیگر به خود جوان برمیگردد؛ صرف داشتن ۱۸ یا ۱۹ سال سن برای بازی در بالاترین سطح کافی نیست و جوان باید مثل دزیره دوئه خودش را به تیم و مربی و همبازیان تحمیل کند.
دیدیم که وقتی کار فرانسه مقابل پاراگوئه گره خورده بود، وقتی تاکتیک و کار تیمی جواب نمیدهد، او آمد و با آن حرکت تکنیکی در عرض و بههمریختن مدافعان خشن پاراگوئه -که تا آن لحظه اجازه خودنمایی به تکنیکیهای فرانسوی نداده بودند- پنالتی گرفت. بازی قبل هم تا به زمین آمد، گل زد تا دیگر کسی نتواند از اسم او بهسادگی عبور کند.
آن پنالتی که فرانسه را به مرحله بعد و پاراگوئه را به خانه فرستاد، بیشتر از آن که اشتباه محاسباتی مدافعان یا خستگی و عدم تمرکز یا تاکتیک اشتباه تیمی و حتی دست کم گرفتن این جوان باشد، نشانه خلاقیت و توانمندی خود او بود. آن هم نه شانسی یا بار اول، دوئه این دو سال فوتبال اروپا را مقهور درخشش خود کرده همانطور که دو سال قبل در یورو ۲۰۲۴ یامال ۱۷ ساله با لاروخا چشمها را خیره کرد و جام قهرمانی را کنار نیکو ویلیامز یا کوبارسی -آن اسپانیا شمایل یک تیم دبیرستان را داشت!- بالای سر برد.
مثالهای دوئه و یامال در مدعیان بزرگی چون فرانسه و اسپانیا، یعنی در بالاترین سطح ملی و باشگاهی دنیا میدانند که فوتبال مرهون انرژی جوانان باانگیزه است، نه اسمهای بزرگ و کارنامههای تمامشده! و در نهایت بار دیگر باید تاسف خورد برای فوتبال خودمان که با وجود گردش مالی چندهزار میلیاردی، به بازیکن ۲۵ ساله میگوید جوان و برای به میدان فرستادن او جای بازیکن ۳۸ ساله، دست و دل مربیان لرزیده و پس از ۳ سال، هنوز جرات ندارد!
یک لحظه تصور کنید اگر دزیره یا یامال در ایران به دنیا آمده بودند، الان کجا بودند! می دانیم هر دو پدر پولداری ندارند که برای فوتبالیست شدن آنها دست به جیب شود! و اگر دوباره یکی مثل مایلیکهن پیدا شود که در این باتلاق دلالی و زد و بند، جگر میدان دادن به امثال مهدویکیا، مجیدی، یزدانی، نکیسا، میناوند، موسوی و... را داشته باشد، به عنوان شگفتی قرن از هر کدام از آنها یاد میکنیم! یعنی اتفاق روزمره و عادی فوتبال اروپا و سطح اول جام جهانی، برای ما مثل دیدن ستاره دنبالهدار هالی است!
بیشتر بخوانید: پیام تند امباپه به رقبا: فکر کردید با کتوشلوار میآییم؟ ما هم فوتبال زشت بلدیم