در فوتبال کار مربیان و آنالیزورها و البته کارشناسان، درست با سوت پایان داور آغاز میشود. بازیکنان و هواداران حق دارند بعد از این سوت به جشن و پایکوبی پرداخته یا عزاداری و سوگواری کنند. دوربینهای تلویزیونی روی اشکها و لبخندها میچرخند و نویسندگان از دل این درام، قصه در میآورند اما کار مربی و آنالیزور چیز دیگریست.
مصر به آرژانتین باخت و این شکست دلایل بسیاری داشت. همان عصبانیت و فرافکنی مصریها بعد بازی یکی از دلایل باخت بود! انها خیلی زود جشن پیروزی را شروع و زمانی که با دو گل پیش بودند، فکر کردند کار تمام شده و مثل یک برنده بازی کردند. در کنار عصبانی کردن مسی، تعویضهای اسکالونی، خستگی بازیکنان و از دست رفتن تمرکز و در نهایت توانمندی عجیب فرازمینی شماره ۱۰ آلبی سلسته -که غیر ممکنها را ممکن میکند- همه و همه دلایل شکست تیم شایسته مصر بودند.
اما بدون شک مربیان آرژانتینی از همین تیم بازنده درس بزرگی گرفتند و مربیان سوئیس، بلافاصله بعد از ضیافت پنالتیها مقابل کلمبیا کار خود را برای تمرین روی این آدرس داده شده از مصریها، آغاز کردهاند. همانطور که طبق جدول سایر تیمهای رسیده باقیمانده در گردونه جام جهانی این آدرس را یادداشت و منتظر رویارویی با آرژانتین نشستهاند تا از آن استفاده کنند.
مصر در این مسابقه و در فاصله کمتر از ۵ دقیقه دوبار به یک شکل به گل رسید. اگرچه گل اول توسط کمک داور ویدیویی و به لطف تکنولوژی و قوانین جدید، مردود اعلام شد -و صد البته که این تصمیم کاملاً درست بود- اما گل دوم به همان شکل تثبیت و حقیقت نقطه ضعف بزرگ آرژانتین را برملا کرد. در حقیقت مصر آدرس ضربه زدن به آرژانتین را نشان بقیه داد!
هر دو گل به شکل کاملاً یکسان و از یک منطقه استارت خورد. نقطه ضعفی شرم آور برای مدافع عنوان قهرمانی و حرکت پا به توپ یک بازیکن حدود ۷۰ متر، برای تیمی که سمبل و زادگاه تکنیک در فوتبال دنیاست! در هر دو بار هیثم حسن توپ را برداشت و تا یک سوم دفاعی زمین حریف برد. محمد صلاح ضمن مشغول کردن مدافعان آرژانتین، تاثیر خود را در ضد حمله سریع گذاشت و در نهایت زیکو گل زد.
نوبت اول گل مردود اعلام شد، به خاطر خطای ناخواسته بازیکن مصر، اما دوباره آرژانتین از همان ناحیه ضربه خورد و شکی نیست که رقبای بعدی آلبی سلسته مشغول نت برداری برای استفاده از این نقطه ضعف برای تیمهای خود هستند. و در کنار دنیای واقعی، در دنیای فانتزی نیز این صحنه نکاتی دارد؛
اینکه مصر تا امروز با اهرام ثلاثه خود در دنیا شناخته می شد و از الان به بعد با این مثلث فوتبالی! یا اینکه به عنوان یک کشور عربی مسلمان، چطور بازیکنانی با نام زیکو و ترزگه داشت! و در نهایت اینکه یک لحظه تصور کنید امیر قلعه نویی به جای حسام حسن روی نیمکت مصر بود؛ ژنرال که بعد بازی با همین مصر خدا و آزمون الهی را خرج کرده بود، در توصیف این دو گل مشابه و رد شدن اولی بعد سانتیمترها، چه چیزی به رسانهها و دنیا میگفت؟!