رکوردها در فوتبال مثل شمشیر دو لبه هستند. به همان اندازه که به بازیکن یا تیم انگیزه برای شکستن میدهند، میتواند روی عملکرد عادی آنها سایه انداخته و به قول معروف دست و پایشان را ببندند. اسپانیا در مصاف با بلژیک به خوبی این حقیقت را درک کرد.
رکورد بسته نگه داشتن دروازه در یک دوره جام جهانی در اختیار والتر زنگا -دروازهبان ایتالیا در جام جهانی ۱۹۹۰- بود. او در ششمین بازی آن جام در نیمه نهایی در دقیقه ۵۸ از کانیگیا گل خورد و ایتالیا با همان یک گل، ابتدا در ضیافت پنالتی شاهد صعود آرژانتین مارادونا شد و سپس با برتری مقابل انگلیس در ردهبندی به رتبه سوم دنیا رسید.
اسپانیا در این جام جهانی با اونای سیمون تا یک قدمی این رکورد رفت. او در ششمین دیدار این جام برابر بلژیک -که به خاطر فرمت جدید در یک چهارم نهایی بود- تا دقیقه ۴۰ دروازش را بسته نگه داشت که البته توپی هم روی این دروازه نیامد. با ارسال اولین توپ سیمون فقط ۱۸ دقیقه برای شکستن رکورد زنگا کم آورد.
دروازهبانی که در بازیهای قبل عکس العملهای بسیار عالی از او دیده بودیم، روی این گل انگار مسخ شده بود، تاثیر منفی بار روانی رسیدن به رکورد کار خود را کرد. به یاد داریم در فوتبال خودمان، زمانی که سید حسین حسینی در یک بازی در آستانه این رکورد بود، بعد از رسیدن به آن چطور غش کرد و نتوانست به بازی ادامه دهد!
اسپانیا تا آن دقیقه از مسابقه یک گل زده و ۱۰ گل نزده بود و طبق قانون فوتبال، وقتی نزنی میخوری! بلژیک فقط یک توپ روی دروازه لاروخا آورد و همان به گل تبدیل شد تا علاوه بر سنگینی بار رکورد، این قاعده هم کار دست اسپانیا بدهد.