مهدی طارمی در جدیدترین حضور رسانهای خود در مستند «الجزیره»، تصویری متفاوت از مسیر پرفراز و نشیب خود ارائه کرده است؛ روایتی که فراتر از زمین فوتبال، به عمقِ ذهن و جهانبینی کسی میرود که از زمینهای خاکی بوشهر به قلب فوتبال اروپا و میادین جام جهانی رسیده است.
صحبتهای او را در ادامه میخوانید:
رونالدو بهترین بازیکن دنیاست
من از یک شهر خیلی کوچک، گرم ولی با مردمان خیلی ساده، عاشق و خیلی خوب بزرگ شدم. از زمانی که این دنیا را متوجه شدم و از سن ۵-۶ سالگی یکسری چیزها را فهمیدم، فقط توپ فوتبال را دیدم، چون پدرم فوتبالیست بوده، یک برادر بزرگتر دارم که او هم فوتبال بازی میکرد و فقط و فقط دنبال فوتبال بازی کردن بودم. بازیهای رئال مادرید را نگاه میکردم چون آن زمان رونالدوی برزیلی آنجا بود و ستارههای زیادی داشتند. به نظر من رونالدو بهترین بازیکن دنیاست.
من سالهای زیادی است بازی میکنم و به کشورهای مختلف رفتهام. با مردم اروپایی زیاد صحبت کردهام و شاید خیلیها به خاطر مدیا، اطلاعاتی درباره ایران نداشته باشند. ایران، عشق و علاقه است. چیزی است که ما با آن خو گرفتهایم. نمیتواند از ما جدا شود و ما هم نمیتوانیم از ایران جدا شویم. به هم چسبیدهایم. ولی من همیشه یک مدلی درباره ایران صحبت میکنم و چیزی که واقعیت است را میگویم. ایران یک کشور پهناور است و در شمال، جنوب، شرق و غربش همه چیز وجود دارد.
سختترین دوره زندگیام سربازی بود
مثل کشورهای دیگر که شما باید دوره سربازی را بگذرانی، ایران هم یک دوره سربازی دارد. فکر میکنم آن دوره برای من سختترین دوره بود، چون من ۱۹ سالگی به سربازی رفتم و یک سال و نیم کامل فوتبال بازی نکردم. در هر لحظه از زندگی، هر تجربهای باعث میشود بزرگتر شوی؛ چه خوب باشد و چه بد باشد، چه شکست بخوری و چه پیروز شوی. بنابراین این هم یک بخشی از زندگی من است که نمیتوانم نادیده بگیرم. به همه بخشهای زندگیام افتخار میکنم، چون سختی کشیدهام که به این مرحله از زندگی رسیدهام. مثل بقیه آدمهایی که در زندگیشان سختی کشیدند، طبیعی است که من هم اگر میخواهم موفق شوم باید سختی بکشم. نمیتوانم بگویم چیز خوبی بوده اما چیز بدی هم نبوده است. قطعا چیزهای زیادی یاد گرفتم. فوتبال را دوست داشتم و از اینکه نمیتوانستم بازی میکنم، اذیت میشدم اما در کل هر تجربهای در زندگیام کسب میکنم، باعث پیشرفتم میشود. در هر لحظه از زندگی آدم در حال یادگیری است و من هم نکات مثبت زیادی آنجا یاد گرفتم و شاید نکات منفی هم داشته است. در کل هر بخش از زندگیام یکسری یادگیریهایی بوده که من دوستش دارم و این سختیها باعث شده که من الان در این پوزیشن باشم. همه این مسیر را دوست داشتم و چیزی نبوده که زیاد اذیتم کند. به هر حال زندگی است و سختیهایش. مثل همه مردم که کارشان سختیهای زیادی دارد، کار من هم مسیرش اینطور بود.
یک چیزی که خیلی در فوتبال کمک میکند این است که استفاده از هوشم در فوتبال و آنالیزی است که در همان ۹۰ دقیقه انجام میدهم، است. زمانی هم که فوتبال بازی نمیکردم، فوتبال زیاد نگاه میکردم. همین الان هم زیاد نگاه میکنم. از این نگاه کردن یاد میگیرم. به حرکت کسانی که همپست خودم هستند، بیشتر نگاه میکردم و هر حرکتی آنجا میکردند، در ذهن خودم آنالیز میکردم و میگفتم باید اینطور انجام بدهی. به این شکل بیشتر از لحاظ ذهنی خودم را آماده میکردم تا از لحاظ بدنی. به خاطر همان پس از این یک سال و نیم، مستقیم به تیم ایرانجوان بوشهر رفتم و همان سال هم آقای گل شدم. همین آنالیز و استفاده از هوش به من کمک کرد.
با آجرهایی که به سمتم پرتاب میشود، خانه میسازم
در کار ما انتقاد و سختی زیاد وجود دارد؛ مثل بقیه کارها که سختی دارد. من سعی میکنم هر کدام از این بخشها، چه انتقاد، چه سختی و چه شیرینی، را مثل یک آجر میبینم. این آجرها که به سمتم پرتاب میشود، آنها را میگیرم و روی هم میچینم تا یک خانه شود تا آن خانه تبدیل به خانه زندگیام تبدیل شود. ته همه این سختیها، این شیرینی هست و من اینطور به همه قضایا نگاه میکنم.
من خیلی خوشحالم که یکی از اعضای کوچک تاریخ هفت صعود ایران به جام جهانی هستم و توانستم کمی به این اتفاقی که برایمان کشورمان رقم خورده، کمک کنم. همه جای دنیا فوتبال را دوست دارند و با بردهای ما خیلی خوشحال میشوند و با باختهایمان ناراحت میشوند. من از اینکه یک عضو کوچک این خانواده بزرگ هستم، خیلی خوشحالم. ما باید صد درصد جسم و توان و آمادگی بدنیمان را بگذاریم که بتوانیم شادی را برای مردم بیاوریم. طبق صحبتهایی که قبلا کردم، همین که ما در آمریکا بازی کنیم، مردم به ما افتخار میکنند و آن اتفاق باعث غرور و افتخار بیشتر میشود. ما فقط همین را میخواهیم.
نشان میدهیم که آدمهای صلحطلبی هستیم
پیام صلحمان را به مردم دنیا و هم با فرهنگمان که خیلی غنی است، به مردم دنیا نشان میدهیم. ما چیز اضافه بر سازمانی انجام نمیدهیم، مثل بقیه کشورها. ما میخواهیم پیام فرهنگمان و مدل رفتار مردممان را به دنیا نشان بدهیم و بگوییم ما همیشه صلحطلب هستیم. میخواهیم این را فقط با ورزش نشان بدهیم. همانطور که گفتم ورزش با سیاست جداست ولی ما میخواهیم با ورزش نشان بدهیم ما آدمهای صلحطلب و خوبی هستیم و این چیزهایی که بقیه دنیا درباره ما فکر میکنند، چیزی نیست که وجود دارد. بقیه تیمهایی دنیا هم باید راجع به این احترام و صلح در دنیا صحبت کنند و پیامشان را نشان بدهند. پیام فیفا هم باید همین باشد، همانطور که بوده است. نباید سیاست را وارد ورزش کند. طبیعتا ما به وسیله فوتبال میتوانیم مردم را متحد کنیم. مردم ما همیشه متحد بودند و هستند و خواهند بود. هر جای دنیا باشند، متحد هستند. ما به وسیله فوتبال شاید بتوانیم این اتحاد را تقویت کنیم تا بیشتر به چشم بیاید. فوتبال و اتفاقاتی که در جام جهانی میفتد، باعث میشود بیشتر این را تقویت کنیم.
ببینید: