پایان همکاری باشگاه استقلال با رامین رضاییان، شاید مهمتر از یک جدایی ساده باشد؛ شاید آغاز پایان دورانی باشد که باشگاهها برای بازیکنان ناز میکشیدند.
دیگر قرار نیست باشگاههای ایرانی با این مشکلاتی که در فوتبال ما وجود دارد، برای جذب یا حفظ هر بازیکنی، شأن خود را هزینه کنند.
استقلال با پایان همکاری با رامین رضاییان (اینجا بخوانید) دستکم یک پیام روشن صادر کرد؛ هیچ بازیکنی بزرگتر از باشگاه نیست.
رامین رضاییان در ۳۶ سالگی حق دارد هر تصمیمی برای آینده فوتبالش بگیرد اما باشگاه هم حق دارد وقتی بازیکنی شرایطش را نمیپذیرد، بدون منتکشی، بدون التماس و بدون فرش قرمز، پرونده همکاری را ببندد.
فوتبال ایران سالهاست از همین نقطه آسیب خورده؛ از جایی که بعضی بازیکنان تصور کردند باشگاهها باید برای ماندنشان خواهش کنند.
فصل جدید باید پایان همین نگاه باشد. پیراهن استقلال، پرسپولیس، سپاهان، تراکتور و هر باشگاه دیگری، متعلق به بازیکنانی است که پوشیدنش را افتخار بدانند، نه ابزاری برای چانهزنی.
هر کس نخواست، در خروجی باشگاه باز است. جناب رضاییان هم حالا هر کجا میخواهد برود؛ به سلامت...
در همین ارتباط: رامین رضاییان جواب استقلال را داد: بهجای اولتیماتوم میشد تماس گرفت؛ بهجای جار زدن در رسانه و قایم شدن میشد مذاکره کرد!
