تیتر کوتاه بود: «محمد رحمان سالاری مشاور عالی مدیرعامل پرسپولیس شد» با این شرح: با حکم مدیرعامل باشگاه، محمد رحمان سالاری به عنوان مشاور عالی مدیرعامل منصوب شد تا مسئولیت ارائه مشاورههای راهبردی در حوزههای مختلف باشگاه را بر عهده گرفت (بگیرد!).
سالاری گمنامترین و کمرایترین عضو هیات رئیسه کنونی فدراسیون فوتبال است و حالا پرسش اینجاست که او با چه کارنامهای به عنوان مشاور عالی مدیرعامل پرسپولیس برگزیده شده است؟ و به عنوان عضو هیئت رئیسه چرا باید «مسئولیت ارائه مشاورههای راهبردی در حوزههای مختلف پرسپولیس» را برعهده بگیرد؟ آیا چنین انتصابهایی از میان اعضای هیئت رئیسه قانونی است؟ اصلا قانونی هم باشد آیا صلاح است عضو هیئت رئیسه که باید قاعدتا بیطرف باشد در چنین سطحی با یک باشگاه خاص همکاری کند؟
البته این موضوع تنها شامل پرسپولیس نمیشود؛ محمد اسفندیارپور عضو هیئت رئیسه، مدیرعامل و تقریبا همهکاره گل گهر است. حجت کریمی عضو هیئت رئیسه، به تازگی به عنوان مدیرعامل تراکتور برگزیده شد. فریده شجاعی که عضو هیئت مدیره استقلال بود ناچار شد سال گذشته استعفا دهد. علی خطیر هم در حالی که عضو هیئت رئیسه بود بیش از ۶ ماه مدیریت نساجی را برعهده داشت.
حالا این سوال پیش میآید که چرا نزدیک به نیمی از اعضای هیئت رئیسه (با هر اسم و عنوانی) منافعی مشترک با برخی باشگاهها دارند؟!
در خصوص نقش محمد اسفندیارپور -که از قضا نماینده باشگاهها در هیئت رئیسه است- در پرونده قطور و جنجالی انتخاب نماینده ایران در آسیا بین چادر ملو و گل گهر شائبههای عجیب و غریب پیش آمد که هنوز هم لاینحل باقی مانده است.
خبرگزاری میزان در خصوص شائبههای همین پرونده چنین نوشته است: محمد اسفندیارپور علاوه بر عضویت در هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال به عنوان نماینده باشگاهها، مدیرعامل گلگهر سیرجان نیز هست؛ باشگاهی که یکی از گزینههای اصلی دریافت سهمیه آسیایی محسوب میشود. همین همزمانی مسئولیتها باعث شده برخی کارشناسان از احتمال بروز تعارض منافع سخن بگویند.
بیشتر بخوانید: جنجالها ادامه دارد؛ سهمیه آسیایی یا چالش بیطرفی؟!
امید است فدراسیون فوتبال در این خصوص صراحتا پاسخگو باشد و قانون را شفافتر توضیح دهد؛ حتی اگر قانون نیمبندی هم وجود دارد آن را اصلاح کند و اگرنه شائبه منافع غیرشفاف برخی باشگاهها در تصمیمات هیئت رئیسه همچنان مورد سوال و مشکوک باقی خواهد ماند.
