مهدی تارتار در پاسخ به سوال تکراری بازی ندادن به اورونوف میگوید: مربی بر اساس داشتههایش، سیستم بازی و ترکیب و تاکتیک را انتخاب میکند. حرفی کاملاً درست که البته نیاز به موشکافی فنی دارد. اینکه بضاعت تیمها چیست و تاکتیکی که مربی ارائه میکند، چقدر با آن بضاعت همخوانی دارد.
در فوتبال مدرن، هر منطقه از زمین را با یک شماره مشخص میکنند که الزاما شماره پیراهن بازیکن نیست. مثلا پست یک دروازه بان است، پست پنج دفاع مرکزی و پست نه مهاجم نوک، هر کدام از این پست ها نیز ویژگی های خاصی لازم دارند که باید بازیکن داشته باشد تا در آن بازی و موفق شود. علاوه بر ویژگی های عمومی یک فوتبالیست مثل دوندگی یا هوش.
توانایی یا کمبودهای یک اسکواد نیز از روی همین مناطق تعریف میشود. مثلا ما با توجه به سبک فوتبال چند سال اخیر کشورمان، بازیکن پست هشت کلاسیک نداریم. هافبک باکس تو باکس، یعنی هم در حمله و هم در دفاع تعیین کننده، بازیکنی که از دفاع توپ بگیرد و به حمله برساند. بازی را جلو ببرد، در پرس و دفاع کمک کند، به محوطه حریف اضافه شود، پاس عمقی و پاس رو به جلو بدهد، از فاصله مناسب شوت بزند و مسافت زیادی در زمین طی کند.
حالا به بازیهای لیگ برتر خودمان نگاه کنید، اغلب تیم ها بدون شماره ۸ بازی میکنند؛ بازی مستقیم و وابسته به کناره ها، مبتنی بر وینگرها و دفاع های کناری در حمله و دفاع. تیمهایی که با دو هافبک دفاعی بازی میکنند تا این خلا را بپوشانند. اما معمولا فاصله زیادی بین هافبکها و مهاجمان دارند. اگر تیمی شماره ۱۰ بسیار خوب داشته باشد، ممکن است نبود ۸ را با او جبران کند ولی مشکل این جاست که ما بازیکن پست ۱۰ هم -مثل پست ۸- نداریم!
در فوتبال مدرن، گاهی تیمها عمدا بدون شماره ۸ کلاسیک بازی میکنند. مثلا رئال بدون بلینگهام یا بارسا بدون پدری، در این حالت مربیان با تاکتیکشان این کمبود را پوشش میدهند. بنابراین نداشتن ۸ به خودی خود ضعف نیست، بلکه مهم این است که مربی چه برنامه ای دارد. حالا به فوتبال خودمان برگردید، چقدر از این برنامه های آگاهانه را میبینید؟!
مسعود تلاشان - باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دستبهقلم خبرورزشی هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.