در فوتبال ما و به خصوص این فصل لیگ حرفه‌ای، تعداد گل به خودی و پاس‌های اشتباه بازیکنان به مهاجمان رقیب -که باعث باز شدن دروازه تیمشان می‌شود- زیادتر از همیشه شده که به خاطر تکرار هفتگی و گسترش در تیم های زیاد، دیگر نمی‌توان آن را یک اتفاق و اشتباه فردی دانست. اتفاق یعنی یک بار اما چیزی که بارها تکرار می‌شود، دیگر یک فرایند است و باید بررسی شود.
خیلی از تیم‌های ما دیر شروع کرده و هنوز از لحاظ جسمانی آماده نیستند. تیم‌ها خریدهایی داشته و بازیکنان جدید نیاز به زمان دارند تا با اسکلت قبلی هماهنگ شوند. در کنار این دو عامل عمومی و مهم -که در فوتبال طبیعی است- مشکلات غیر طبیعی مثل نحوه استراحت یا تمرکز بازیکن هم هست که می‌تواند در لحظات حساس بازی تاثیر خود را بگذارد.
اما معمولاً در گل به خودی، همه بازیکن و تیمی که اشتباه کرده را می‌بینند و نکته‌ای که دیده نمی‌شود، برنامه یا فشار تیم زننده گل است که کمک می‌کند تا بازیکنان حریف اشتباه کنند. در بازی پرسپولیس و ملوان، ارسال بلند حسین کنعانی‌زادگان برای علی علیپور -به عنوان کاپیتان‌های اول و دوم پرسپولیس- نمونه کاملی از این اتفاق تکراری بود. پرسپولیس که خود بازی قبل روی همین مسئله -یعنی اشتباه دانیال ایری- در تبریز باخت.
ارسال بلند کنعانی به قلب دفاع حریف، قبلاً هم از او دیده شده بود، چه در تیم ملی و چه باشگاه های قبلی، او مدافعی است که هر فصل چند پاس گل به همین سبک می‌دهد. فرار علیپور و سرعت او، مدافعان غافلگیر شده ملوان را تحت فشار گذاشت که همین عوامل به کمک میزبانی و هیاهوی ورزشگاه و استرس بازی پخش مستقیم برای جوانان ملوان، باعث شد در یک لحظه تمرکز محمد پاپی به هم ریخته و اشتباه نداشتن آگاهی محیطی از سوی او کامل شود.
پاپی علیپور را دید که به او نزدیک می‌شود، اما طیبی پور را ندید که از دروازه جلو آمده و به این ترتیب خیلی ساده گل اول پرسپولیس به ثبت رسید. گلی که رسانه‌ها آن را گل به خودی نوشته و هواداران ملوان پاپی -و با درصد کمتر طیبی پور- را مقصرش می‌دانند، اما نمی‌توان از نقش ارسال کنعانی و فرار علیپور و فشاری که پرسپولیس آورده بود، در آن به سادگی گذشت.