آخرین دیدار معوقه هفته هفتم یک نیمه سرد و کسل کننده و خلاف انتظار داشت. تقابل خیبر با پرسپولیس، در یک ورزشگاه مملو از جمعیت، فقط یک پنالتی داشت که با دخالت وی ای‌آر برگشت و یک صحنه که اورونوف فرصت مسلم گلزنی را از دست داد و یک ملخک در ثانیه های آخر! در سایر دقایق مسابقه بازی پایا پای بود و آشکارا زور دو تیم به هم نمی‌رسید.
ریشه این مسئله به شخص دو سرمربی برمی‌گشت. فراز کمالوند و مهدی تارتار هر دو از مکتب مربیگری پاس می‌آیند و اصول و دکترین مشابهی -به خصوص در بخش دفاعی- دارند. دوتا از نزدیک‌ترین افراد به فیروز کریمی، تقریبا تمام فوت و فن‌های مربیگری را از او آموخته و از نقاط ضعف و قوت یکدیگر نیز خبر دارند.
کل نمایش ۴۵ دقیقه اول این حقیقت را گواهی می‌داد که دو تیم، بیش از اندازه از یکدیگر شناخت دارند و تا زمانی که بازیکنی اشتباه مرگبار مرتکب نشود، زور باز کردن دروازه هم را ندارند. به عنوان مثال و نمونه کافیست به تدبیر کمالوند در مقابل نقطه قوت تیم تارتار نگاه کنیم.
از ابتدای فصل که مجید عیدی و محمد مهدی محبی در سمت راست پرسپولیس، زوجی ثابت و هماهنگ ساخته‌اند همواره و در تمام بازی‌های قبلی، محور حملات قرمزها بودند. در نقطه مقابل سمت چپ پرسپولیس، مدام تغییر شکل می‌داد و به همین دلیل نمی‌توانست نقش زیادی در طراحی حملات ایفا کند.
در این مسابقه و در نیمه اول، این سمت چپ پرسپولیس بود که با تیکدری و اورونوف محور حملات شده بود، چرا که کمالوند با گذاشتن ابوذر صفرزاده و حسین شنانی در سمت چپ تیم خودش، فشار حملات را روی این منطقه گذاشت که به اجبار زوج سمت راست و همیشگی پرسپولیس، کارایی خود را در حمله از دست داده و بیشتر مجبور به دفاع بودند.
باید دید در نیمه دوم دو مربی با تعویض‌ها طور می‌توانند مچ یکدیگر را خوابانده و گره مسابقه را باز کنند. آیا اصلاً قادر به انجام این کار خواهند شد یا خیر!
در همین ارتباط: ویدیو| اعلام پنالتی به سود پرسپولیس و رد آن با VAR!