شکست هر قهرمان در هر رشته ورزشی، تلخ است اما بعضی‌ها از حالت عادی یک ورزشکار فراتر رفته و جایگاهی اسطوره‌ای پیدا می‌کنند، در تمام دنیا طرفدار یافته و تبدیل به نماد و سمبل می‌شوند. شکست و زمین خوردن این افراد تلخ‌تر از حالت عادی برای هر ورزشکار است.
حسن یزدانی برای یک دهه سمبل و نماد کشتی آزاد در ایران بود. سبک او و موفقیت‌هایش، نوع کشتی‌های دلاورانه و شجاعانه‌اش، در سرتاسر دنیا پیروان بسیاری را برانگیخت که سرانجام یکی از همان‌ها آمد و با سبک خود حسن، او را برد. آرش یوشیدا که غیر مستقیم شاگرد اوست.
شکست حسن، از این نظر، پایان یک عصر و داستان یک اسطوره بود. زمانی که کشتی در حال از دست دادن جایگاه خود در المپیک بود، او و نوع کشتی‌های دلاورانه و امتیازات فراوانی که می‌گرفت و سرعت پیروزی‌هایش، کشتی را نجات داد. اتحادیه جهانی از او یک افسانه ساخت تا بهره‌اش را ببرد، کشتی‌هایش گل سرسبد مسابقات هر دوره جهان و المپیک می‌شد.
حالا یزدانی زمین خورده، آن هم نه برابر تیلور که مثل خودش سوپراستار بود؛ نه در فینال، در دوره دوم و برابر یک جوان که فقط یک برنز پارسال را دارد! یزدانی ۹ مدال از ۹ فینال جهان و المپیک دارد و یک برنز، پس قبلا هم در مسابقات جهانی سابقه باخت قبل از نیمه نهایی یا فینال را داشت که آمد و مدال برنز جهانی ۲۰۱۸ بوداپست را گرفت. امیدواریم حالا که یوشیدا به فینال رسیده، این اتفاق تکرار شود و رکورد حسن خراب نشود. مردی که ۱۰ بار به عنوان نماینده ایران به مسابقات جهانی و المپیک رفت و هرگز دست خالی برنگشت، شایسته چنین پایانی نیست. او باید قهرمان و سربلند برود، نه گریان و افتاده...
عده‌ای شکست یزدانی را پایان سبک زور و هل دادن می‌دانند. اما شکست حسن یزدانی، شکست سبک کشتی او نبود. دست راست زیر کتف چپ، هنوز هم جواب می‌دهد و آرش یوشیدا با همین روش رقبا را از تشک بیرون می‌کند. سبک او در حمله زودهنگام و گرفتن پوئن اول، هنوز هواخواه دارد و یوشیدا مقابل خودش به همین شکل جلو آمد.
عده ای دیگر پای سن و سال یزدانی را وسط کشیدند، اما رشید و کایل هم‌سن و هم‌دوره او هستند. اتفاقا یزدانی نفسی چاق‌تر از همیشه داشت. گروهی با استناد به ویدیوهای عصبانیت پژمان از اشتباهات تاکتیکی یزدانی حرف می‌زنند و این‌که او حرف گوش نکرده، اما انصافا چه چیزی در دنیای کشتی وجود دارد که یزدانی آن را نمی‌دانست؟ او که عادت کرده بقیه از او بترسند نه او از بقیه!
در همین ارتباط: ویدیو| صحنه‌های باورنکردنی در راهرو؛ فریادهای درستکار بر سر حسن یزدانی پس از شکست!
حسن یزدانی مثل همیشه آمد اما حالا برخلاف همیشه، سرنوشت خود دست دیگران را تجربه کرد. او باید خدا خدا می‌کرد که یوشیدا به فینال برسد که رسید، اما هیچ چیز برای او عوض نشده و مثل دیروز، مهم‌ترین کشتی او کماکان با تاج‌الدینف است که باید برای کسب مدال برنز فردا با او مقابله کند! ما امیدواریم حسن یزدانی دست خالی برگشتن را تجربه نکند. رکوردش خراب نشود و یزدهمین مدال را هم بگیرد و همان‌طور که می‌خواهد تا المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس بماند. اینجا نیز کسانی هستند که می‌گویند حق یزدانی نبود به مسابقات جهانی برود اما فراموش نکنید یزدانی به واسطه اسم و رسمش منصوب نشد.
خوشبختانه در این سال‌ها، هر کس در هر جایگاه که باشد، باید در انتخابی کشتی بگیرد. یزدانی هم در بازگشت دوباره به تشک، مثل بقیه کشتی گرفت. او دوبنده ۹۷ کیلو را هدیه نگرفت، روی تشک آن را برد و البته که آینده همیشه از آن جوانان است. این دقیقا مهم‌ترین و تنها نکته شکست امروز حسن یزدانی بود. این‌که نسل جدید دیگر از اسم و رسم حریف نمی‌ترسد. اگرچه تجربه جایگاه بسیار باارزشی دارد اما انرژی جوانی چیز دیگری است که وقتی برود، دیگر جایگزین ندارد. حسن یزدانی به جوانی و شجاعت یوشیدا باخت، او که هرگز تسلیم نشد و تا ثانیه آخر برای پیروزی حمله کرد.
امیدواریم فردا یزدانی مدال بگیرد اما شکل کشتی گرفتن او نشان نمی‌داد که بتواند از پس جوانی و جسارت تاج‌الدینف برآید! هرچند که او با اشتباهی که برابر یوشیدا کرد نشان داد هنوز از کمبود تجربه رنج می‌برد اما سوال اینجاست که تا کی و تا کجا می‌توان به اشتباه حریف دلخوش بود؟
حتی اگر یزدانی مدال برنز را هم بگیرد، باز زورش به جبر زمانه و گذشت روزها و رقابت عقربه‌های ساعت نمی‌رسد. یزدانی که بزرگترین دشمن کشتی‌گیران جهان -یعنی مصدومیت کتف- را شکست داد، می‌خواهد شانس خود را برای شکست دادن گذشت زمان هم امتحان کند. این حق اوست که تا هر وقت دلش می‌خواهد کشتی بگیرد. حق اوست تا وقتی روی تشک آمده و در انتخابی پیروز شود دوبنده تیم ملی را بگیرد اما حقیقت چه می‌شود؟ حقیقت در ذات ورزش است و حسن، اسطوره ورزش ما، ورزش متعلق به جوانان است و هیچ‌کس دوست ندارد پایان افسانه‌ای چون حسن یزدانی با شکست و دست خالی ماندن باشد.
فراموش نکنیم، یزدانی نماد کشتی ما در دنیاست و زمین خوردنش، روی همه تاثیر می‌گذارد. ما هم از او حقی داریم و دوست نداریم یزدانی مثل کشتی‌گیران معمولی شود. پس نباید اجازه دهد این اتفاق بیفتد. شاید تا المپیک، در ایران کسی یزدانی را نبرد اما در جهان چه؟ این تصویری که از یزدانی ایجاد شده، فقط متعلق به خودش نیست...
در همین ارتباط: