ورزش ایران از شهریور سال ۱۳۶۸ همزمان با روی کار آمدن دولت اکبر هاشمی رفسنجانی و انتصاب حسن غفوری‌فرد به عنوان رئیس سازمان تربیت بدنی، سر و شکل دیگری به خود گرفت. غفوری‌فرد به استفاده از ستاره‌ها علاقه داشت و با گرفتن چراغ سبز از دولت، علی پروین را به عنوان سرمربی تیم ملی منصوب کرد.
پروین که شرط کرده بود هدایت پرسپولیس را هم به صورت همزمان بر عهده داشته باشد، پاییز سال ۱۳۶۸ تیم ملی ایران را به جام صلح و دوستی در کویت برد. یک تورنمنت فوق‌العاده سیاسی چون ایران و عراق قرار بود برای نخستین‌بار بعد از جنگ به مصاف یکدیگر بروند.
جام صلح و دوستی برای ما از ۱۰ آبان ۱۳۶۸ شروع شد و در اولین قدم توانستیم با دو گل مجید نامجومطلق، یمن را شکست بدهیم. این پیروزی اتفاق مهمی در فوتبال ما محسوب نمی‌شود اما نکته مهم این بود که پروین در ۱۰ آبان ۱۳۶۸ برای اولین‌مرتبه به عنوان سرمربی روی نیمکت تیم ملی نشست و تعداد قابل ملاحظه‌ای از بازیکنان قهرکرده در دوران سرمربیگری مرحوم پرویز دهداری هم با روی کار آمدن پروین دوباره به تیم ملی برگشتند. شاهرخ بیانی و محمد پنجعلی در کویت به تیم ملی ملحق شدند و نفراتی چون شاهین بیانی، حمید درخشان و ناصر محمدخانی نیز بعد از این پیکارها به جمع ملی‌پوشان اضافه شدند. حضوری که در نهایت موجب قهرمانی ایران در رقابت‌های فوتبال بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن در مهر ۱۳۶۹ شد.
بیشتر بخوانید: بیرانوند: مرد سال آسیا بشوم تا آخر عمر لذتش را می‌برم/ من در حد حجازی و عابدزاده نیستم