پایان لیگ آرژانتین یکی از همان داستان‌های عجیب و فراموش‌نشدنی بود؛ پایانی که در آن تیمی که قهرمانی را در آخرین لحظات از دست داد، برای دقایقی تصور می‌کرد جام را بالای سر برده است!
قهرمان واقعی این رقابت‌ها بوکا جونیورز با رهبری لئاندرو پاردس بود. گل انزو والنسیا در دقیقه ۹۶، پیروزی یک بر صفر مقابل دفنسا خوستیسیا را رقم زد و قهرمانی را برای بوکا به ارمغان آورد.
در سوی دیگر، روزاریو سنترالِ آنخل دی‌ماریا قرار داشت؛ تیمی که با پیروزی ۲ بر صفر مقابل استودیانتس دِ ریو کوارتو، کار خودش را انجام داده بود، اما برای قهرمانی به لغزش بوکا نیاز داشت. همین موضوع باعث شد بازیکنان و هواداران این تیم برای دقایقی به اشتباه جشن قهرمانی بگیرند؛ صحنه‌ای عجیب و خنده‌دار که به یکی از لحظات ماندگار این رقابت‌ها تبدیل شد.
همه‌چیز در نهایت به یک ارسال از لائوتارو بلانکو بستگی داشت. توپی که در نگاه اول مهار آن برای ماتیاس بورگونو، دروازه‌بان مطمئن دفنسا، کار دشواری به نظر نمی‌رسید؛ اما او در این صحنه اشتباه کرد و نتوانست توپ را مهار کند. توپ مقابل انزو والنسیا قرار گرفت و مهاجم بوکا با خونسردی آن را به گل تبدیل کرد؛ گلی که ارزشش چیزی کمتر از یک جام قهرمانی نبود.
به این ترتیب، در ورزشگاه بومبونرا، جایی که به دلیل ناکامی بوکا در رسیدن به گل، سکوت و نگرانی بر سکوها حاکم شده بود، ناگهان جشنی عظیم به راه افتاد. گلی که در واپسین ثانیه‌ها به ثمر رسید، تمام فشار و اضطراب هواداران را به شادی و هیجان تبدیل کرد.
قهرمان نشدن برای بوکا می‌توانست ضربه‌ای سنگین باشد، اما این تیم سرانجام به پیروزی رسید و پس از نزدیک به سه سال و نیم دوباره قهرمانی را جشن گرفت.
این نخستین جام خوان رومن ریکلمه در جایگاه رئیس باشگاه است. نخستین قهرمانی لئاندرو پاردس، کاپیتان بزرگ تیم، پس از بازگشت به خانه نیز محسوب می‌شود. همچنین این اولین جام برای استعدادهای جوانی است که در ترکیب اصلی بوکا حضور دارند و امیدهای زیادی به آینده آن‌ها بسته شده است؛ بازیکنانی مانند توماس آراندا، لئونل فلورس، جَگِر هررا و لائوتارو دی‌لولیو.
این قهرمانی انگیزه‌ای بزرگ برای سرمربی تیم، واسکو آره‌بارناگا، خواهد بود؛ قهرمانی‌ای که از نگاه نویسنده، پاداشی عادلانه برای عملکرد بوکا در طول فصل است.
بوکا در مجموع، بهترین تیم سال بود؛ تیمی که از نظر تنوع تاکتیکی، برنامه‌های هجومی، کیفیت فوتبال و حضور مؤثر در مسابقات سرنوشت‌ساز، برتری خود را نشان داد. با این حال، مقابل دفنسا که تیمی با فوتبال سالم و بدون ترس بود، کار چندان آسانی نداشت. بوکا نتوانست زود به گل برسد و هرچه زمان می‌گذشت، فشار مسابقه بیشتر روی این تیم سنگینی می‌کرد.
آربارناگا سباستین ویا، یکی از بازیکنانی را که بیشترین توانایی را در برهم زدن نظم دفاعی حریف داشت، از زمین بیرون کشید. سپس در فاصله ۱۵ دقیقه تا پایان مسابقه، لئاندرو پاردس هم زمین را ترک کرد؛ بازیکنی که هم خسته بود و هم از نظر بدنی احساس درد می‌کرد.
بوکا دیگر آن شفافیت و خلاقیت همیشگی را نداشت. اگر بورگونو آن توپ ارسالی را مهار کرده بود، تمام این اتفاقات و جشن قهرمانی می‌توانست به شکلی کاملاً متفاوت رقم بخورد. اما او نتوانست و بوکا به پاداشی رسید که در طول فصل شایستگی‌اش را به دست آورده بود.
در روزاریو چه اتفاقی افتاد؟
آنجا همه‌چیز با یک سوءتفاهم بزرگ همراه شد! روزاریو سنترال بازی خودش را برده بود، اما برای قهرمانی همچنان به این نیاز داشت که بوکا پیروز نشود. ناگهان در ورزشگاه غول‌آسای آرویتو، فریاد شادی بلندی به هوا رفت. هیجان به سرعت میان هواداران پخش شد؛ عده‌ای وارد زمین شدند و مقابل دوربین‌های تلویزیونی فریاد می‌زدند: «ما برای دومین سال پیاپی قهرمان شدیم!»
حتی بازیکنان روزاریو سنترال هم یکدیگر را در آغوش گرفتند و جشن قهرمانی را آغاز کردند. اما خیلی زود خبر رسید که اشتباهی بزرگ رخ داده است؛ بوکا گل زده و قهرمان شده!
در یک لحظه، تمام آن شور و هیجان جای خودش را به ناامیدی عمیقی داد. جشنی که برای چند دقیقه واقعی به نظر می‌رسید، به تلخ‌ترین خاطره شب برای روزاریو سنترال و هوادارانش تبدیل شد.
بیشتر بخوانید: افتخار جدید برای مسی؛ لئو بار دیگر کفش طلای لیگ MLS را گرفت +عکس