در آوریل ۲۰۲۵، رئال مادرید با ستاره‌هایی چون کیلیان امباپه، وینیسیوس جونیور و لوکا مودریچ به شمال لندن سفر کرد تا در مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا مقابل آرسنال قرار بگیرد. مدافع عنوان قهرمانی اروپا با تمام اعتبار و افتخاراتش به ورزشگاه امارات آمده بود، اما آن شب درخشش یک بازیکن همه‌چیز را تحت‌تأثیر قرار داد: دکلان رایس.
حدود یک ساعت از بازی گذشته بود که آرسنال صاحب یک ضربه آزاد شد. رایس پشت توپ قرار گرفت؛ اتفاقی که چندان معمول نبود، چراکه او تا آن زمان در دوران حرفه‌ای خود هرگز از روی ضربه آزاد گل نزده بود. آرسنال هم سابقه درخشانی در گلزنی از این موقعیت‌ها نداشت.
در شرایطی که بازی بدون گل دنبال می‌شد، رایس از فاصله حدود ۲۵ متری دروازه و کمی متمایل به سمت راست، ضربه‌ای تماشایی زد. توپ ابتدا به سمتی رفت که به نظر می‌رسید از چارچوب خارج خواهد شد، اما ناگهان تغییر مسیر داد، از کنار دیوار دفاعی گذشت و دور از دستان تیبو کورتوا وارد دروازه شد.
رایس درباره آن لحظه می‌گوید: «وقتی به کورتوا نگاه می‌کنی، با خودت فکر می‌کنی چطور قرار است به او گل بزنم؟ معمولاً در چنین موقعیتی شوت نمی‌زدم، اما آن لحظه کاملاً در جریان بازی غرق شده بودم. با خودم گفتم چرا چیزی را امتحان نکنم؟ حتی اگر توپ از بالای دروازه بیرون می‌رفت، باز هم می‌توانستم هواداران را به هیجان بیاورم.»
این گل در لس‌آنجلس هم واکنش‌های پرشوری به دنبال داشت. استورمزی، رپر سرشناس انگلیسی و از دوستان رایس، می‌گوید: «داشتم فریاد می‌کشیدم. دیوانه‌کننده بود.» او بلافاصله شروع به فرستادن پیام‌های صوتی برای رایس کرد.
۱۲ دقیقه بعد، آرسنال دوباره صاحب ضربه آزاد شد و این بار رایس از موقعیتی کمی متمایل به سمت چپ پشت توپ قرار گرفت. دیگر کسی به انتخاب او اعتراضی نداشت. ضربه دوم هم با دقتی خیره‌کننده به گوشه بالای دروازه رفت و کورتوا نتوانست مانع ورود توپ شود.
استورمزی درباره گل دوم می‌گوید: «وقتی توپ وارد دروازه شد، با خودم گفتم خدای من! دیگر داشتم لحظه‌به‌لحظه بازی را برایش گزارش می‌کردم. احتمالاً در طول مسابقه حدود ۱۰۰ پیام صوتی برای او فرستادم. حتی در خانه از شدت هیجان این طرف و آن طرف می‌دویدم.»
آرسنال در نهایت با نتیجه ۳ بر صفر پیروز شد و تلفن همراه رایس از پیام‌های تبریک منفجر شد. دیوید بکام، یکی از چهره‌های سرشناس فوتبال در زمینه ضربات آزاد، هم برای او پیام فرستاد.
آن شب، رایس یکی از مهم‌ترین نمایش‌های دوران حرفه‌ای خود را ارائه کرد. او پیش از آن هم در انگلیس چهره‌ای شناخته‌شده بود؛ بازیکنی که آرسنال برای جذبش ۱۰۵ میلیون پوند هزینه کرده و در آن مقطع به گران‌ترین بازیکن بریتانیایی تاریخ تبدیل شده بود. با این حال، نمایش مقابل رئال مادرید جایگاه او را وارد مرحله تازه‌ای کرد و از یکی از بهترین بازیکنان انگلیس، یک ستاره جهانی ساخت.
ایان رایت، اسطوره آرسنال، درباره او می‌گوید: «در انگلیس هیچ هافبکی شبیه رایس وجود ندارد. بدون کوچک‌ترین تردیدی، او یکی از سه هافبک برتر جهان است.»
رایس هنوز هم درباره آن دو گل صحبت می‌کند و معتقد است گل دوم از نظر زیبایی بصری جذاب‌تر بود، اما گل اول حاصل محاسبه و تکنیک بیشتری بود. او می‌گوید: «گل دوم از نظر ظاهری زیباتر بود؛ از آن گل‌هایی که برای انتشار در شبکه‌های اجتماعی ساخته شده‌اند. اما گل اول به تمرکز و فکر بیشتری نیاز داشت و توپ پیچ بیشتری برداشت.»
یک هفته پس از مسابقه، یکی از مربیان هجومی آرسنال این دو گل را با تصاویر آهسته برای رایس تحلیل کرد. در فوتبال مدرن حتی چنین لحظات درخشانی هم از بررسی‌های فنی در امان نیستند.
رایس توضیح می‌دهد: «شاید فکر کنید فقط چند قدم برداشتم و به توپ ضربه زدم، اما نحوه قرار گرفتن پایم روی زمین، زاویه بدنم، شیوه ضربه زدن به توپ و پایین نگه داشتن سرم، همگی اهمیت داشتند. اینکه توانستم چنین ضربه‌هایی بزنم اتفاقی نبود؛ همه‌چیز به هم مرتبط بود و تمام جزئیات درست انجام شدند.»
او در آن لحظه به این جزئیات توجه نداشت، اما حالا بارها گل‌هایش را تماشا کرده است. «دروغ نیست اگر بگویم حدود هزار بار آن گل‌ها را دیده‌ام.»
از روزهای سخت وستهام تا قهرمانی با آرسنال
تابستان در بیبروک، یک باشگاه خصوصی و هتل مجلل در منطقه ساری انگلیس، رو به پایان است. رایس که در نزدیکی این مجموعه زندگی می‌کند، با لباس ورزشی مشکی یونیکلو به محل مصاحبه می‌آید؛ پوششی ساده که با فضای لوکس این مجموعه تفاوت دارد. این بازیکن ۲۷ ساله حالا از دوران علاقه شدیدش به برندهای گران‌قیمت فاصله گرفته و حتی از هزینه‌هایی که در گذشته برای لباس می‌کرده، تعجب می‌کند.
او می‌گوید: «احساس می‌کنم دوباره به نقطه اول برگشته‌ام. یک تی‌شرت ۲۰ پوندی می‌تواند به اندازه لباسی از یک برند لوکس با قیمت چند صد پوند خوب باشد. انتخاب ارزان‌تر ساده‌تر و منطقی‌تر است. این روزها ترجیح می‌دهم راحت لباس بپوشم.»
البته مسیر رسیدن او به جایگاه فعلی به همین سادگی نبوده است. چلسی زمانی که رایس ۱۴ سال داشت، او را کنار گذاشت؛ آن هم در دوره‌ای که به دلیل رشد سریع جسمانی، هماهنگی لازم را در حرکاتش نداشت. رایس می‌گوید: «آن زمان مثل بامبی روی یخ بودم و به‌سختی می‌توانستم حرکت کنم.»
وستهام فرصت دیگری در اختیار او گذاشت، اما رایس هنوز فاصله زیادی با تبدیل شدن به یک ستاره داشت. او معتقد است اگر مربیان سال‌های نخست فوتبالش پیش‌بینی می‌کردند که روزی به چنین جایگاهی برسد، بیشتر آن‌ها پاسخ منفی می‌دادند. همین موضوع باعث شد فشار زیادی به خودش وارد کند و همیشه به دنبال پیشرفت باشد.
نخستین تجربه تلخ او در لیگ برتر در هفته ابتدایی فصل ۲۰۱۹-۲۰۱۸ رقم خورد. رایس ۱۹ ساله در دیدار مقابل لیورپول در آنفیلد به میدان رفت، اما هنوز به وظایفش در خط میانی تسلط کافی نداشت. وستهام نیمه نخست را با دو گل عقب افتاد و مانوئل پیگرینی، سرمربی وقت تیم، تصمیم گرفت او را تعویض کند. وستهام در نهایت با نتیجه ۴ بر صفر شکست خورد. رایس می‌گوید: «آن روز با خودم فکر کردم هنوز برای بازی در لیگ برتر آماده نیستم.»
او در چند مسابقه بعدی از ترکیب اصلی کنار گذاشته شد و حتی در بعضی بازی‌ها جایی در فهرست تیم نداشت. در همین شرایط تصمیم گرفت به صورت قرضی راهی تیم دیگری شود، اما پیگرینی با این درخواست مخالفت کرد. رایس به یاد می‌آورد: «پیش مربی رفتم و گفتم می‌خواهم قرضی جدا شوم، اما او به من نگاه کرد و گفت قرار نیست جایی بروی.»
این تصمیم خیلی زود نتیجه داد. رایس در دیدار مقابل اورتون به ترکیب بازگشت و در پیروزی ۳ بر یک وستهام، یکی از بهترین بازیکنان زمین بود. پس از آن، تقریباً تمام دقایق مسابقات تیمش را تا پایان فصل بازی کرد. او می‌گوید: «آن لحظه نقطه عطف بود. از همان‌جا همه‌چیز برایم شروع شد.»
رایس فصل ۲۰۲۳-۲۰۲۲ را با بازوبند کاپیتانی وستهام و قهرمانی در لیگ کنفرانس اروپا به پایان رساند؛ نخستین جام مهم دوران حرفه‌ای‌اش در فوتبال باشگاهی. آن مسابقه آخرین حضور او با پیراهن وستهام بود و در تابستان همان سال، آرسنال با پرداخت ۱۰۵ میلیون پوند او را به خدمت گرفت.
جدایی رایس برای هواداران وستهام تلخ بود، اما رویای قهرمانی در لیگ برتر، تصمیم او را قابل درک می‌کرد. او می‌گوید: «قهرمانی در لیگ برتر رویای تمام زندگی من بود. می‌دانستم که بالاخره روزی به این افتخار می‌رسم و به همین دلیل، قهرمانی با آرسنال برایم این‌قدر زیبا بود.»
افتخارات فردی او نیز به سرعت افزایش پیدا کردند؛ سه حضور متوالی در تیم منتخب سال لیگ برتر از نگاه اتحادیه بازیکنان حرفه‌ای انگلیس، سه نامزدی توپ طلا و جوایز متعدد بهترین بازیکن مسابقه و بهترین بازیکن سال. با این حال، رایس چندان تحت تأثیر این موفقیت‌ها قرار نمی‌گیرد و همچنان روی حفظ ثبات تمرکز دارد. او می‌گوید: «سخت‌ترین کار در فوتبال، حفظ ثبات است؛ اینکه هر سال در سطح بالا باشی، در مسابقات حاضر شوی و هر هفته ارزش‌هایت را ثابت کنی. من فقط سرم را پایین می‌اندازم و به کارم ادامه می‌دهم. بقیه چیزها فقط سروصدا هستند.»
رایس همیشه تلاش کرده پس از هر مسابقه، فارغ از نتیجه و عملکردش، روی بازی بعدی تمرکز کند. او انتقادهای مربی را می‌پذیرد و معتقد است همیشه باید برای یادگیری آماده باشد. این هافبک می‌گوید: «مدام سطح خودم را بالاتر می‌برم و پیشرفت می‌کنم. انتقادهای مربی را می‌پذیرم و همیشه گوش‌هایم برای شنیدن حرف‌هایش باز است. وقتی بد بازی می‌کنم، خودم می‌دانم. دست‌هایم را بالا می‌برم و می‌گویم امروز افتضاح بودم.»
اما حتی یک نمایش خوب هم به معنای رضایت کامل او نیست. «اگر خوب بازی کرده باشم، می‌گویم خوب بودم، اما باید هفته آینده هم همین عملکرد را تکرار کنم.»
رایس زمانی احساس می‌کرد باید خودش را به دیگران ثابت کند، اما حالا کمتر به قضاوت اطرافیان اهمیت می‌دهد. او می‌گوید: «اگر فکر می‌کنی بازیکن خوبی هستم، خیلی خوب. اگر فکر می‌کنی افتضاحم، اشکالی ندارد. اما بالاخره ثابت می‌کنم که اشتباه می‌کنی.»
هافبکی با ذهنیت یک ورزشکار حرفه‌ای
رایس علاوه بر فوتبال، به دنیای مد هم علاقه دارد. او سفیر برند لورآل پاریس است، در کمپین‌های تبلیغاتی بربری حضور داشته و حتی روی صحنه نمایش مد قدم زده است. با این حال، همچنان بیش از ۱۰۰ جفت کتانی و تعداد زیادی لباس ورزشی در کمدش دارد. او همچنین علاقه خاصی به برند استون آیلند دارد؛ برندی که از دوران نوجوانی به آن علاقه‌مند بوده است. رایس می‌گوید: «عاشق نشان این برند هستم. این روزها بیشتر دنبال کاپشن‌های قدیمی استون آیلند هستم. آن لباس‌ها فوق‌العاده‌اند.»
از نظر آمادگی جسمانی نیز رایس در شرایطی است که آرتتا آن را برای فوتبال مدرن ضروری می‌داند. سرمربی آرسنال بارها بازیکنانش را به خودروهای فرمول یک تشبیه کرده و معتقد است برای افزایش سرعت و کارایی، باید وزن اضافی را از بین برد. رایس درباره این رویکرد می‌گوید: «آرتتا می‌گوید چطور می‌توانی کاری کنی که ماشین سریع‌تر حرکت کند؟ اگر وزن اضافه داشته باشی، طبیعتاً نمی‌توانی با حداکثر سرعت ممکن حرکت کنی.»
رایس می‌گوید در این تیم، درصد چربی بدن بازیکنان به‌دقت بررسی می‌شود و حتی مقادیر بالاتر از ۱۰ درصد هم می‌تواند حساسیت‌برانگیز باشد. برخی بازیکنان نیز درصد چربی بدنشان کمتر از پنج درصد است. او می‌گوید: «هرگز گروهی از بازیکنان را ندیده‌ام که با آمادگی بدنی بهتری به تمرینات برگردند. استقامت و شیوه بازی آن‌ها فوق‌العاده است. همه‌چیز عضله خالص است. اگر با آمادگی بدنی نامناسب به تمرینات برگردی، بهایش را پرداخت خواهی کرد.»
رایس در شش تابستان اخیر، حداکثر سه هفته فرصت استراحت داشته است. حضور در مسابقات ملی نیز بخش دیگری از تعطیلات او را می‌گیرد و به همین دلیل، فرصت چندانی برای دور شدن از فوتبال ندارد. او فصل گذشته ۶۹ مسابقه برای باشگاه و تیم ملی انجام داد. در فصل ۲۰۲۰-۲۰۱۹ نیز زمانی که در وستهام حضور داشت، حتی یک دقیقه از مسابقات لیگ برتر تیمش را از دست نداد؛ آماری که کمتر بازیکنی در تاریخ به آن دست یافته است.
بعضی از هم‌تیمی‌هایش به او لقب «اسب» داده‌اند؛ لقبی که به توان بدنی و دوندگی بی‌وقفه‌اش اشاره دارد. ایان رایت هم با وجود توانایی‌های فنی رایس، ویژگی‌های بازیکنان کلاسیک فوتبال را در او می‌بیند. رایت می‌گوید: «از نظر توان بدنی و انرژی، رایس یادآور بازیکنان نسل‌های گذشته است. او در زمین یک جنگجوست و متوقف کردنش بسیار دشوار است.»
با این حال، بازی رایس تنها به قدرت بدنی و دوندگی محدود نمی‌شود. او برای سازگاری با برنامه‌های تاکتیکی آرتتا به زمان نیاز داشت و معتقد است حدود یک سال طول کشید تا کاملاً با خواسته‌های سرمربی آشنا شود. رایس می‌گوید: «فکر می‌کنم حالا کاملاً برنامه تاکتیکی او را درک می‌کنم. در وستهام تقریباً هر کاری دلم می‌خواست انجام می‌دادم و آزادانه بازی می‌کردم، اما در آرسنال هر پست، حرکت و پاس هدف مشخصی دارد.»
او حتی به بازیکنان جدید تیم هم کمک می‌کند تا با این سیستم پیچیده سازگار شوند. زمانی که کریستین نورگارد از برنتفورد به آرسنال پیوست، رایس متوجه شد که او برای تطبیق با خواسته‌های تاکتیکی آرتتا مشکل دارد. به همین دلیل به او توضیح داد که درک کامل این سیستم ممکن است شش یا هفت ماه زمان ببرد. رایس می‌گوید: «برای سرمربی ما مهم نیست چه کسی هستی. باید تمام جزئیات را یاد بگیری و وقتی وارد زمین می‌شوی، همه‌چیز را بدانی.»
حتی داوید رایا، دروازه‌بان شماره یک آرسنال، هم از سخت‌گیری‌های آرتتا در امان نیست. رایس می‌گوید: «آرتتا درباره دروازه‌بان‌ها واقعاً سخت‌گیری می‌کند، چون از نظر ما دروازه‌بان یکی از مهم‌ترین پست‌های زمین است.»
نقش رایس در آرسنال نیز در حال تغییر است. او فصل گذشته بیشتر در پست هافبک شماره هشت بازی کرد، اما حالا قرار است در نقش هافبک دفاعی یا شماره شش، عقب‌تر از قبل به میدان برود؛ جایگاهی که خودش آن را بهترین پست برای بازی‌اش می‌داند. او درباره این تغییر می‌گوید: «بله، دیگر قرار نیست به اندازه قبل در زمین بدوم. مسئله فقط خستگی جسمانی نیست؛ از نظر ذهنی هم فرساینده است. حالا در زمین علاوه بر بازی کردن، وظیفه هدایت تیم را هم دارم. بنابراین هم‌زمان دو مسئولیت را انجام می‌دهم.»
شب‌هایی که رایس نمی‌تواند بخوابد
حتی ساعت‌ها پس از پایان مسابقات، ذهن رایس همچنان درگیر فوتبال است. او می‌گوید بعد از بازی‌های شبانه تقریباً غیرممکن است که بتواند بخوابد. رایس توضیح می‌دهد: «حتی اگر نیمه‌شب به خانه برسم، هنوز آن‌قدر هیجان‌زده و پرانرژی هستم که نمی‌توانم بخوابم.»
راه‌حل او روشن کردن پلی‌استیشن و بازی کردن با دوستانش است. کال آو دیوتی، گرند تفت آتو و فیفا از جمله بازی‌هایی هستند که سراغشان می‌رود. گاهی ساعت چهار صبح می‌شود و او همچنان بیدار است. «آدرنالین و هیجان مسابقه باعث می‌شود نتوانی واقعاً آرام بگیری. احساس می‌کنم وقتی در چنین سطحی بازی می‌کنی، ذهنت دائماً در حال فعالیت است.»
با وجود این شرایط، رایس صبح روز بعد دوباره زود به محل تمرین بازمی‌گردد. آرتتا از بازیکنانش می‌خواهد هرچه سریع‌تر تمرین با توپ را از سر بگیرند.
جشن قهرمانی آرسنال؛ رایس در کنار هواداران
در روز ۱۹ می، رایس شب آرامی نداشت. منچسترسیتی مقابل بورنموث متوقف شده بود و همین نتیجه قهرمانی آرسنال در لیگ برتر را قطعی کرد. ده‌ها هزار هوادار بلافاصله به سمت ورزشگاه امارات رفتند و خیابان‌های اطراف را به محل جشنی بزرگ تبدیل کردند.
اد فن‌ویک، یکی از بنیان‌گذاران برند پوشاک هواداری Eighteen۸۶، از جمله هوادارانی بود که آن شب را در اطراف ورزشگاه گذراند. علاقه به آرسنال در خانواده او ریشه دارد و پدربزرگش نیز با پیراهن این باشگاه به خاک سپرده شده بود. فن‌ویک و دوستانش تا صبح در اطراف ورزشگاه ماندند. حدود ساعت پنج صبح، زمانی که تنها چند ده هوادار هنوز آنجا حضور داشتند، چهار بازیکن آرسنال به سمت آن‌ها آمدند: یورین تیمبر، ابرچی ازه، بوکایو ساکا و دکلان رایس.
فن‌ویک ابتدا تصور کرد یکی از آن‌ها شبیه تیمبر است، اما خیلی زود متوجه شد که خود بازیکن است. هواداران شروع به خواندن شعارهای آرسنال کردند و بازیکنان هم با آن‌ها همراه شدند. فن‌ویک با رایس صحبت کرد و عکسی به یادگار گرفت. او که دوربین عکاسی کوچکی همراه داشت، نگران بود عکس به‌درستی ثبت نشده باشد. این هوادار می‌گوید: «با خودم فکر کردم امیدوارم عکس درست از آب درآمده باشد.»
چند دقیقه بعد، بازیکنان به مسیرشان ادامه دادند و فن‌ویک تصور کرد شاید تمام اتفاقات را در خواب دیده است. اما کمی بعد، آن‌ها دوباره در اطراف ورزشگاه ظاهر شدند؛ این بار با هواداران بیشتری که همراهشان بودند. رایس هم به جمعیت پیوست، شعارها را همراهی کرد و با هواداران عکس گرفت. فن‌ویک می‌گوید: «آن‌ها هم درست مثل ما می‌خواستند این لحظه را تجربه کنند. ما در حضور این اسطوره‌ها بودیم.»
رابطه نزدیک رایس با هواداران یکی از دلایل محبوبیت او در آرسنال است. اعتمادبه‌نفس، رفتار صمیمانه و راحتی‌اش در جمع هواداران باعث شده جایگاه ویژه‌ای میان آن‌ها پیدا کند. او حتی در مراسم جشن قهرمانی باشگاه، نسخه مخصوص خودش از آهنگ معروف «Ice Ice Baby» را با عنوان «Rice Rice Baby» از روی اتوبوس روباز تیم اجرا کرد. طبق تخمین شورای منطقه ایزلینگتون، بیش از یک میلیون نفر برای تماشای جشن قهرمانی آرسنال به خیابان‌ها آمده بودند.
رایس همچنین در شکل‌گیری فضای رختکن تیم نقش دارد. پیش از مسابقات، هر بازیکن یک آهنگ به فهرست پخش مشترک تیم در اسپاتیفای اضافه می‌کند. این فهرست که دو سال است تغییر چندانی نکرده، شامل آهنگ‌هایی از دریک، دیو و سنترال سی است. او می‌گوید: «بازیکنان فرانسوی آهنگ‌های خودشان را انتخاب می‌کنند و برزیلی‌ها هم همین کار را انجام می‌دهند. راستش حتی یادم نمی‌آید خودم چه آهنگی به فهرست اضافه کرده‌ام.»
استورمزی هم یکی از هنرمندانی است که آهنگش در این فهرست قرار دارد. او رایس را فردی می‌داند که به‌راحتی می‌توانست یکی از دوستان دوران مدرسه‌اش باشد. این دو سال‌ها پیش و زمانی که رایس بازیکن وستهام بود، با یکدیگر آشنا شدند و از آن زمان رابطه نزدیکی دارند. رایس حتی در یکی از جشن‌های تولد استورمزی شرکت کرد و به گفته این رپر، محبوب همه مهمانان بود.
مادر استورمزی هم یکی از هواداران دوآتشه آرسنال است و برای جشن قهرمانی تیم به خیابان‌ها رفت؛ آن‌قدر به این باشگاه علاقه دارد که حتی به فرزندانش هم نگفته بود قصد شرکت در این مراسم را دارد. استورمزی یک بار زمانی که در خانه مادرش بود، تماس تصویری رایس را دریافت کرد. رایس در آن لحظه همراه مارک نوبل، کاپیتان سابقش در وستهام، و جیمز کوردن، بازیگر و مجری تلویزیونی، داخل خودرو بود. استورمزی از او خواست به مادرش سلام کند و رایس هم با کمال میل مدتی با او صحبت کرد. استورمزی می‌گوید: «مادرم عینکش را زد و از شدت هیجان نمی‌توانست خودش را کنترل کند.»
ایان رایت هم هر سال در روز تولدش از رایس پیام تبریک دریافت می‌کند. او می‌گوید: «از زمانی که رایس را می‌شناسم، هر سال در روز تولدم برایم پیام می‌فرستد. همیشه از این کارش خوشحال می‌شوم.»
رایت معتقد است رایس با وجود روحیه جنگندگی و سرسختی‌اش در زمین، در زندگی شخصی فردی بسیار مهربان است. او می‌گوید: «فوتبالیست‌های زیادی را دیده‌ام که در زمین فقط به دنبال نابود کردن حریفان هستند، اما رایس در کنار تمام این ویژگی‌ها، مرد مهربانی هم هست. او همیشه دیگران را تشویق می‌کند و به آن‌ها روحیه می‌دهد. گرما و صمیمیت خاصی دارد که در دیگران کمتر دیده می‌شود.»
فاصله گرفتن از شبکه‌های اجتماعی و نگرانی برای نسل جدید
با وجود محبوبیت و ارتباط نزدیک با هواداران، رایس از جنبه‌های ناخوشایند شهرت در فضای مجازی هم بی‌نصیب نمانده است. او و نزدیکانش بارها هدف توهین و حملات اینترنتی قرار گرفته‌اند و به همین دلیل سه سال پیش توییتر، شبکه اجتماعی که اکنون با نام ایکس شناخته می‌شود، را ترک کرد.
رایس می‌گوید: «از آن زمان دیگر به این برنامه برنگشته‌ام. ممکن است صبح فوق‌العاده‌ای داشته باشی، اما یک مطلب بخوانی و تمام روزت خراب شود. فکر می‌کنم یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوتم این است که می‌توانم این سروصداها را نادیده بگیرم و خودم را درگیر چنین مسائلی نکنم.»
او به‌خوبی می‌داند که یک اتفاق قدیمی چگونه می‌تواند دوباره به جنجالی بزرگ تبدیل شود. پس از تغییر تابعیت ورزشی‌اش از جمهوری ایرلند به انگلیس، توییت‌های دوران جوانی او که در زمان حضورش در تیم ملی ایرلند منتشر شده بودند، دوباره در فضای مجازی دست‌به‌دست شدند. رایس بعدها بابت آن مطالب عذرخواهی کرد.
در جریان مصاحبه، از او خواسته می‌شود میزان استفاده‌اش از تلفن همراه را بررسی کند. نتیجه برای خودش هم جالب است: ۴۰ ساعت در هفته گذشته، یعنی تقریباً روزی شش ساعت. رایس با خنده می‌گوید: «برای من، زمان استفاده از صفحه نمایش مسئله بزرگی نیست، اما فکر می‌کنم شبکه‌های اجتماعی برای کودکان صددرصد مشکل‌ساز هستند.»
او معتقد است بخشی از ویژگی‌های ارتباطات انسانی در سال‌های اخیر کمرنگ شده است. «احساس نمی‌کنم این روزها آدم‌ها به اندازه چند سال پیش شخصیت و ویژگی‌های فردی خودشان را نشان می‌دهند.»
رایس دوران کودکی‌اش را در کینگستون، جنوب غربی لندن، گذرانده و بیشتر عصرها را همراه دوستانش در خیابان سپری می‌کرده است. او می‌گوید: «هر شب همه بیرون از خانه بودند و با یکدیگر معاشرت می‌کردند.»
والدینش هم اجازه می‌دادند با بچه‌های محله در خیابان بازی کند، اما حالا که خودش پدر شده، مطمئن نیست بتواند با همان آرامش چنین اجازه‌ای به فرزندش بدهد. او می‌گوید: «طبیعتاً فکر می‌کنی ممکن است بدترین اتفاق رخ دهد. داستان‌های عجیب و غریبی می‌خوانی.»
ثروت، خانواده و مسئولیت پدری
یکی دیگر از تفاوت‌های زندگی امروز رایس با دوران کودکی‌اش، شرایط مالی اوست. نخستین خانه‌ای که در آن زندگی می‌کرد، آپارتمانی در یک مجتمع مسکونی بود، اما حالا درآمد هفتگی‌اش از درآمد چندین سال بسیاری از مردم بیشتر است. رایس می‌گوید: «پولی که در مجموع وارد فوتبال شده، واقعاً غیرقابل‌باور است.»
او با وجود ثروت قابل‌توجهش، معتقد است باید ارزش پول و تلاش برای به دست آوردن آن را به فرزندانش آموزش دهد. «می‌خواهی فرزندت ارزش‌های درستی داشته باشد و لوس و پرتوقع بار نیاید. باید تلاش کردن را یاد بگیرد و ارزش زندگی و پول را درک کند.»
رایس ثروتمند بودن را یک مشکل نمی‌داند و معتقد است این شرایط فرصت‌های بیشتری برای زندگی فراهم می‌کند، اما تأکید دارد که پول هدف نهایی او نیست. او می‌گوید: «این شرایط باعث می‌شود برای انجام کارهای مختلف راحت‌تر باشی، اما صبح که از خواب بیدار می‌شوم، به این فکر نمی‌کنم که چقدر پول دارم. به‌هرحال، این هدف نهایی زندگی نیست.»
هدف بعدی؛ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا
با وجود قهرمانی در لیگ برتر، یک جام بزرگ دیگر همچنان در فهرست اهداف رایس قرار دارد: لیگ قهرمانان اروپا.
آرسنال فصل گذشته تا فینال این رقابت‌ها پیش رفت، اما در نهایت مقابل پاری‌سن‌ژرمن شکست خورد. رایس با وجود این ناکامی، از سبک بازی تیم فرانسوی و عملکرد لوئیس انریکه تمجید می‌کند. او می‌گوید: «نحوه بازی آن‌ها و شیوه‌ای که لوئیس انریکه تیمش را آماده کرده، فوق‌العاده است. آن‌ها حریف را در زمین به مناطقی می‌کشانند که اصلاً نمی‌خواهد در آنجا قرار بگیرد. از نظر هماهنگی تیمی هم ارتباط فوق‌العاده‌ای با یکدیگر دارند.»
رایس پیش‌تر مقابل تیم‌های قدرتمند لیورپول تحت هدایت یورگن کلوپ و منچسترسیتی با حضور سرخیو آگوئرو، کوین دی‌بروینه و داوید سیلوا بازی کرده است. او می‌داند تیم‌های بزرگ چگونه می‌توانند جریان مسابقه را تحت کنترل بگیرند، اما معتقد است آرسنال هم اکنون به سطحی رسیده که می‌تواند با چنین تیم‌هایی رقابت کند.
ایان رایت نیز باور دارد قهرمانی در لیگ برتر، ذهنیت بازیکنان آرسنال را تغییر داده است. او می‌گوید: «حالا تیم اعتمادبه‌نفس و شخصیت متفاوتی پیدا کرده است.» رایت انتظار ندارد رایس به دستاوردهای فعلی‌اش قانع شود. «به همین دلیل است که دکلان می‌گوید هنوز کار تمام نشده است؛ چون او هیچ‌وقت احساس نمی‌کند به پایان راه رسیده.»
این جمله به یکی از تصاویر ماندگار رایس در فضای مجازی اشاره دارد؛ زمانی که پس از شکست آرسنال مقابل منچسترسیتی و در شرایطی که به نظر می‌رسید تیمش بار دیگر شانس قهرمانی را از دست داده، با قاطعیت گفت: «هنوز تمام نشده است.» این جمله به شعاری برای هواداران آرسنال تبدیل شد و در هفته‌های پایانی رقابت قهرمانی بارها بازنشر شد.
در نهایت، رایس درست می‌گفت. او اکنون در دوران اوج فوتبالش قرار دارد، به قهرمانی لیگ برتر رسیده که تمام عمر آرزویش را داشت، در یکی از بهترین تیم‌های اروپا بازی می‌کند و هنوز فرصت کسب مهم‌ترین جام باشگاهی اروپا را پیش روی خود می‌بیند.
با این حال، او قصد ندارد به دستاوردهایش قانع شود و از مسیر پیشرفت فاصله بگیرد. هرچه مسابقه بزرگ‌تر و حساس‌تر باشد، انگیزه رایس برای حضور در آن بیشتر می‌شود. او می‌گوید: «مسابقات بزرگ به من انگیزه می‌دهند. عاشق این بازی‌ها هستم.»
همچنین بخوانید: تاج رونالدو بر سر هالند؛ غول نروژی کابوس تجاری CR7/ چرا برندها عاشق ارلینگ شدند؟
