خبرورزشی/مهدی هژبری؛ هواپیمایی که دیروز حوالی کرج سقوط کرد، یکبار دیگر بر بیارزش بودن این دنیای فانی صحه گذاشت. دنیایی که بشر در آن از یک ثانیه بعد خود خبر ندارد و واقعاً نمیداند چه آیندهای در انتظارش است و هر نفسی که میکشد، شاید آخرین دم و بازدم کالبدش باشد.
نمیدانیم زبانمان لال، چند تا از این هواپیماها باید سقوط کند و مرگ چند بار باید خودش را به هموطنانمان نشان بدهد تا ما هم باور کنیم مرگ فقط برای همسایه نیست و ما هم احتمال دارد در یکی از همین لحظهها، قربانی یکی از همین تصادفها باشیم یا به یک دلیل از دهها دلیلی که برای مردن کافی است، نفس آخر را بکشیم.
دیروز هواپیما افتاد، مردمانی که گرم کار و زندگی و تلاش بودند و حتماً مثل همه ما خانواده و دغدغه و برنامه و... داشتند، ناگهان درگذشتند و خانوادههایشان عزادار شدند. امروز شاید نوبت ما باشد. کمی مهربانتر باشیم، کمی باانصافتر، لبخندمان را و داراییمان را برای روز مبادا پسانداز نکنیم، شاید فردایی از پس امروزمان نیاید.
میدانم جای این نوشته، ستون حرف آخر یک روزنامه ورزشی نیست، میدانم این روزها باید از تیم ملی نوشت که در جام ملتهاست و یک ملت چشمانتظار قهرمانیاش، اما سقوط هواپیمایی که عدهای از هموطنان شریف ما، از جمله فرنوش شیخی و کاوه رضایی ستارههای والیبال و فوتبال ایران را عزادار کرد، بهانهای شد برای همین چند سطر؛ برای یادآوری به خودمان که مهر بورزیم و گذشت داشته باشیم و لبخند بزنیم. شاید فردا دیر باشد.
نمیدانیم زبانمان لال، چند تا از این هواپیماها باید سقوط کند و مرگ چند بار باید خودش را به هموطنانمان نشان بدهد تا ما هم باور کنیم مرگ فقط برای همسایه نیست و ما هم احتمال دارد در یکی از همین لحظهها، قربانی یکی از همین تصادفها باشیم یا به یک دلیل از دهها دلیلی که برای مردن کافی است، نفس آخر را بکشیم.
دیروز هواپیما افتاد، مردمانی که گرم کار و زندگی و تلاش بودند و حتماً مثل همه ما خانواده و دغدغه و برنامه و... داشتند، ناگهان درگذشتند و خانوادههایشان عزادار شدند. امروز شاید نوبت ما باشد. کمی مهربانتر باشیم، کمی باانصافتر، لبخندمان را و داراییمان را برای روز مبادا پسانداز نکنیم، شاید فردایی از پس امروزمان نیاید.
میدانم جای این نوشته، ستون حرف آخر یک روزنامه ورزشی نیست، میدانم این روزها باید از تیم ملی نوشت که در جام ملتهاست و یک ملت چشمانتظار قهرمانیاش، اما سقوط هواپیمایی که عدهای از هموطنان شریف ما، از جمله فرنوش شیخی و کاوه رضایی ستارههای والیبال و فوتبال ایران را عزادار کرد، بهانهای شد برای همین چند سطر؛ برای یادآوری به خودمان که مهر بورزیم و گذشت داشته باشیم و لبخند بزنیم. شاید فردا دیر باشد.