دیگر همه قبول دارند که فوتبال ایران در خوشبینانهترین تعریف، طی این سالها در جا زده و رقبا آمدهاند و با کار اصولی و پایهای از ما پیشی گرفتند. در تمام دنیا، آینده در هر تخصص متعلق به جوانان است و تیمهای ریز و درشت آسیایی با سرمایهگذاری روی ردههای پایه، فاصله زیاد خود با فوتبال ما را از بین بردهاند.
ما در تمام نیم قرن اخیر به المپیک نرسیدهایم. تیمهای نوجوانان و جوانان ما در بهترین حالت به جام جهانی رسیده و به دور حذفی رفتهاند. در حالی که کشورهای آسیایی و آفریقایی حتی روی سکو هم در جام جهانی پایهها بودند و طبعاً این پشتوانهها با این تجربه خوب، بعدا آمده و در سطح بزرگسالان یقه ما را گرفته و خواهند گرفت.
در فوتبال ما از مدیران و باشگاهها گرفته تا فوتبال دوستان و رسانه ها و بسیاری مربیان، توجهی را که باید، به ردههای پایه نمیکنند و همین مسئله یکی از دلایل بزرگ عقب ماندن ما از قافله روز دنیاست. مثال میخواهید؟
تیم ملی امید ما در مهر ماه با سه پیروزی و با اقتدار به جام ملتهای آسیا در رده امید صعود کرد. حالا این تیم در امارات اردو زده و هفدهم دی ماه در نخستین بازی جام ملتها به مصاف کره جنوبی -یکی از مدعیان اصلی- میرود. یعنی کمتر از یک هفته به شروع مهمترین مسابقه در مهمترین سطح فوتبال پایه باقیست اما نگاه کنید به حال و هوای خانواده فوتبال؛ چه کسی طی این روزها و هفتهها کوچکترین اظهار نظری در مورد تیم ملی امید کرد؟
حتی یک مصاحبه کوتاه یا گفتن یک جمله برای افزایش انگیزه این بچهها! متاسفانه خیلیها اصلاً خبر ندارند که جام ملتهای آسیا در رده امید آغاز میشود! آن هم رده امید که همین حالا بازیکنانش در تیم اصلی در همه کشورها حضور دارند و نزدیکترین سطح سنی به تیم بزرگسالان است! دیگر نوجوانان و جوانان که نگو و نپرس!
و این وسط تنها مهدی طارمی به موضوع امیدها پرداخته و ضمن تعریف و تمجید از این تیم، به آنها روحیه داده و ابراز امیدواری کرده که این بچهها بدرخشند. مهدی طارمی بار دیگر تفاوتهای خودش با دیگران را ثابت کرد اما به نظر شما این وظیفه همه ملی پوشان و به خصوص مربیان تیم ملی بزرگسالان، اسطورههای بزرگ فوتبال و مربیان لیگ برتری نبود که چند جمله به این بچهها پرداخته و در موردشان صحبت کنند؟
اینجا را بخوانید: حمایت طارمی از یک تیم خاص؛ همه در کنار این تیم باشیم