سپاهان درحالی قهرمان نیم فصل لیگ برتر شده که این تیم کار سختی برای نگه داشتن خود تا پایان فصل در صدر خواهد داشت. در ۱۰ فصل اخیر لیگ برتر، فقط بعضی تیمها توانستهاند این برتری را تا پایان فصل حفظ کنند. بررسی این روند نشان میدهد که «قهرمان نیمفصل بودن» بیش از آنکه یک تضمین باشد، یک آزمون سخت برای ادامه مسیر است.
در این سالها، پرسپولیس موفقترین تیم در تبدیل قهرمانی نیمفصل به قهرمانی پایان فصل بوده است. سرخپوشان در چند فصل متوالی، هم نیمفصل را در صدر به پایان رساندند و هم در انتهای فصل جام قهرمانی را بالای سر بردند. فصلهای میانی دهه ۹۰ بهترین نمونه این موضوع است؛ جایی که پرسپولیس با وجود فشار رقبا، افت امتیازی حداقلی داشت و اجازه نداد صدر جدول از دستش خارج شود. این تداوم، پرسپولیس را به تیمی تبدیل کرد که صدرنشینی نیمفصل برایش بیشتر یک نشانه از قهرمانی نهایی بود تا یک اتفاق موقت.
استقلال نیز در برخی فصلها توانست این مسیر را کامل طی کند. مهمترین نمونه در لیگ بیست و یکم بود که استقلال با اقتدار نیمفصل را صدرنشین شد و در پایان فصل هم تیم فرهاد مجیدی بدون باخت قهرمان لیگ شد و شاهکار کرد. با این حال، استقلال در همه فصلهایی که نیمفصل را در صدر بوده، موفق به تکرار این اتفاق نشده است.
در نقطه مقابل، تیمهایی هستند که قهرمان نیمفصل شدند اما نتوانستند پایان فصل را با جام تمام کنند. استقلال در چند فصل، با وجود صدرنشینی در نیمفصل، در نیمفصل دوم دچار افت شد و قهرمانی را به رقیب واگذار کرد. سپاهان هم از جمله تیمهایی است که نیمفصل را در صدر گذرانده اما به دلیل نوسان، فشار بازیهای بزرگ و از دست دادن امتیاز در هفتههای پایانی، قهرمانی نهایی را از دست داده است.
نمونههای دیگری نیز وجود دارد که نشان میدهد صدرنشینی نیمفصل، اگر با ثبات فنی و ذهنی همراه نباشد، خیلی زود رنگ میبازد. در مجموع، این ۱۰ فصل ثابت کرده تیمهایی که تجربه قهرمانی، عمق ترکیب و مدیریت بحران بهتری داشتهاند، توانستهاند قهرمانی نیمفصل را به جام پایانی تبدیل کنند و سایر تیمها، قربانی سختیهای نیمفصل دوم شدهاند. پرسپولیس در ۱۰ فصل اخیر موفق شد در ۵ فصل هم قهرمان نیم فصل شود و هم در پایان فصل جام را بالای سر ببرد و از این حیث رکورد فوق العادهای دارد. گفتنی است از این ۵ قهرمانی، ۳ جام توسط گل محمدی و ۲ جام هم توسط برانکو برای پرسپولیس به دست آمد.