یکی از مهمترین مسابقههای هر فصل فوتبال ما تقابل پرسپولیس با فولاد خوزستان است.
این بازی در هفته هجدهم، اهمیتی ورای همیشه داشت، چرا که پرسپولیس با ۳۱ امتیاز در صدر جدول بود که با برتری تراکتور و استقلال در روز اول هفته هجدهم، این جایگاه را از دست داد. فولاد هم بعد از رفتن گلمحمدی با مطهری میخواست استارت فرار از نیمه دوم جدول را بزند.
تقابل دو دستیار سابق یحیی گلمحمدی که حالا سرمربیان دو تیم بودند، در اهواز با نتیجه غیرمنتظره ۳-۱ به سود فولاد تمام شد. در رقم خوردن یک اتفاق دلایل زیادی سهم دارند و هر چقدر اتفاق بزرگتر باشد، تعداد و اهمیت این دلایل نیز بیشتر میشود.
پرسپولیس به دلایل مختلفی این بازی را باخت، آن هم در شرایطی که کامبک زده و میزبان ۱۰ نفره شده بود، اما اگر قرار باشد تنها یک دلیل برای این باخت بیاوریم همان دلیلی است که باعث برد فولاد شد؛
انگیزه، ناامیدنشدن و تلاش برای پیروزی، سلاحی بود که فولاد هرگز زمین نگذاشت. حتی بعد از دریافت گل از روی نقطه پنالتی -آن هم در دقیقه ۹۰- و در شرایطی که یک بازیکن این تیم از زمین اخراج شد، دیدیم که در وقتهای تلفشده این مسابقه فولاد، از بازیکن جوانش یوسف مزرعه تا باتجربهای همچون فرشاد احمدزاده، همه به دنبال گلزنی بودند و موفق هم شدند. چون خواستن، توانستن است.
فولاد یک یار کمتر داشت. میتوانست به مساوی راضی باشد و وقتهای تلفشده را هم بگذراند، اما قانع نشد. حمله کرد و به برتری رسید. اما پرسپولیس به دلیل تغییرات در ترکیب آن یکدستی همیشه را نداشت و اورونوف و بقیه هنوز در باد برد سپاهان بودند و احترامی به بازیکنان خارجشده از مجموعه خود نگذاشتند و تنبیه شدند!
