فلوریان ویرتس، هافبک تیم ملی آلمان و ستاره تازهوارد لیورپول، مسیر فوتبالی خود را از زمینهای کوچک شهرش آغاز کرد، جایی که اولین خاطراتش را با فوتبال رقم زد. او در مصاحبه با وبسایت فوتبال که در بیبیسی اسپورت نیز منتشر شده گفت: «اولین بازیام در شهر خودم بود، شاید با خواهرم در زمین فوتبال.»
او فوتبال را در باشگاه خانوادگی گرون وایس براویلر شروع کرد، جایی که پدرش نه تنها رئیس باشگاه بود، بلکه همه کاره زمین و مربی اول او نیز بود: «بدون او باشگاه کار نمیکرد. حتی خطوط زمین را خودش میکشید! او سختگیر بود، اما فکر میکنم کمک بزرگی به من کرد.»
فلوریان از کودکی استعداد خود را در زمین فوتبال نشان داد. وقتی در مدرسه یا خیابان بازی میکرد، تیم مقابل همیشه مجبور بود بازیکن بیشتری در برابر او قرار دهد. «فکر کنم کمی واضح بود که در فوتبال خوب هستم.»
از سن شش یا هفت سالگی، ویرتس بین باشگاههای بزرگ انتخاب میکرد و بالاخره به بایرلورکوزن پیوست. او به یاد میآورد: «آنها مربیان بهتر و تیمهای قویتری داشتند، پس تصمیم گرفتم به لورکوزن بروم. بعد از نه سال و نیم، این مهمترین تصمیم حرفهای من بود.»
دوران حضور فلوریان در لورکوزن سرشار از رکورد و افتخار بود. او در ۱۷ سالگی جوانترین گلزن تاریخ بوندسلیگا شد و بخشی از تیمی شد که برای اولین بار در تاریخ باشگاه قهرمان لیگ شد، بدون حتی یک شکست: «بهترین بخش، قهرمانی برای اولین بار در تاریخ باشگاه و بدون شکست بود. بزرگترین دستاورد من تا الان همین بود.»
تابستان گذشته، ویرتس به لیورپول پیوست. او درباره تصمیم خود میگوید: «فکر کردم اینجا جایی است که میتوانم بهتر شوم و بازیکن بزرگتری شوم. باشگاه بزرگ است و تیم در سال گذشته لیگ برتر را برده بود». پیامهایی از بازیکنانی چون ویرجیل فاندایک و محمد صلاح هم در تصمیمگیری او نقش داشت: «آنها التماس نمیکردند، فقط حس خوبی درباره تیم منتقل کردند. هنوز هم خوشحالم که این تصمیم را گرفتم، حتی اگر شروع آسانی نداشتم.»
شروع در لیگ برتر آسان نبود. ویرتس به یاد میآورد: «میخواستم موفقیت فوری داشته باشم اما این اتفاق نیافتاد. باید ذهنم قوی میماند و به خودم ایمان داشتم… خانواده و دوستانم همیشه پشتم بودند». حالا او حس بهتری دارد و با بازیکنانی مثل هوگو اکیتیکه هماهنگ شده است: «او شخصیت بزرگی دارد و حتی من را در تمرین شگفتزده کرد. بازی با او خیلی لذتبخش است، چون میداند در زمین چگونه حرکت میکنم و چگونه هماهنگ میشویم.»
زندگی خارج از فوتبال برای فلوریان هم پر از علایق ساده و لذتبخش است. او به بازی پدل علاقه دارد و با همتیمیهایش چند بار بازی کرده است: «از تابستان، بازی پدل را دوست دارم». صبحانه مفصل هم بخشی از روز اوست: «عاشق صبحانهام، تخممرغ هم زده، پنکیک… میتوانم خیلی بخورم». او همچنین یک سگ به نام زومر دارد: «اسمش کاملاً تصادفی است.»
فلوریان کوچکترین فرزند خانواده است و در میان ۹ خواهر و برادر بزرگ شده است. او از دوران کودکی خود با عشق خانواده یاد میکند: «خیلی خجالتی بودم و همیشه پشت خواهرانم پنهان میشدم. کوچکترین هستم، بنابراین همیشه مورد محبت همه بودم». خواهرش ژولیانه نیز فوتبالیست است و اکنون برای وردربرمن بازی میکند. «خوشحالم که اهداف و علاقههای مشترکی داریم. خوب است که او فوتبالیست است و چیزی مشترک بین ما وجود دارد.»
با نگاه به آینده، بزرگترین آرزوی فلوریان چیزی فراتر از افتخارات باشگاهی است: «قهرمانی جهان. همه میخواهیم برنده شویم. سخت است، اما امیدوارم بتوانیم خوب پیش برویم.»
فلوریان ویرتس، بازیکنی که از زمینهای کوچک آلمان تا آنفیلد آمده، ترکیبی از استعداد، انگیزه و عشق به فوتبال است؛ کسی که همچنان با اشتیاق و انرژی به دنبال فتح قلههای بزرگتر است.
همچنین بخوانید: قهرمانی انگلیس و سقوط آلمان؛ پیشبینی جنجالی جام جهانی ۲۰۲۶