شکست پرسپولیس مقابل فولاد فقط یک باخت معمولی نبود؛ یک هشدار جدی بود درباره تصمیمی که از همان لحظه اجرا، بوی ریسک میداد. اوسمار ویرا در شروع نیمه دوم با چند تعویض غیرمنتظره، شکل تیم را از حالت همیشگی خارج کرد و پرسپولیس را با آرایش سهدفاعه (3-4-3) به زمین فرستاد؛ سیستمی که نه در دوره او، نه در دوران مربیان قبلی، هیچوقت نسخه شفابخش برای سرخها نبوده است.
اتفاقی که در ادامه افتاد، دقیقاً همان چیزی بود که منتقدان این تغییر از آن میترسیدند. پرسپولیس با وجود جابهجاییهای متعدد و تغییر نقش بازیکنان در طول نیمه دوم، نه تنها بهتر نشد، بلکه بعد از گل تساوی، کنترل میانه میدان را از دست داد؛ همان جایی که تیم باید بازی را مدیریت میکرد و ضربه آخر را میزد. عجیبتر اینکه فولاد ۱۰ نفره هم برای پرسپولیس خطرناکتر شد و سرخها دو بار دیگر دروازهشان را باز شده دیدند تا یک شکست سنگین و تلخ رقم بخورد.
وقتی به عقب نگاه میکنیم، این نتیجه چندان هم غیرمنتظره نیست. مرور سالهای اخیر نشان میدهد پرسپولیس تقریباً هیچوقت با سیستم سهدفاعه به ثبات نرسیده و در شش سال گذشته فقط یک برد با این آرایش ثبت کرده است. از یحیی گلمحمدی گرفته تا گاریدو و دیگر مربیان، هر بار که پرسپولیس به سمت سه مدافع میانی رفته، یا کیفیت تیم افت کرده یا تعادل تاکتیکیاش از بین رفته؛ در حالی که سیستمهای چهار دفاعه، هم ساختار مشخصتری به تیم دادهاند و هم نتایج مطمئنتری ساختهاند.
حالا این شکست، بیش از هر چیز یک پیام روشن داشت: سهدفاعه به پرسپولیس نمیآید؛ حداقل با ابزار فعلی و سبک بازی این تیم. به همین دلیل هم خیلیها معتقدند اوسمار از بازی بعدی به همان شکل قبلی برمیگردد و این تجربه کوتاه، تبدیل به یک آزمون ناموفق دیگر در تاریخ تاکتیکی سرخها میشود.اما همه چیز به بازی فردا مقابل چادرملو گره خورده؛ مسابقهای که برای اوسمار و پرسپولیس اهمیت زیادی دارد. حال باید دید سرمربی سرخها دوباره روی سیستم سهدفاعه ریسک میکند یا برای بازگشت به آرامش و کنترل، پرسپولیس را با چهار مدافع به میدان میفرستد.
بیشتربخوانید: انتقالی که تاریخ ساز شد؛ وقتی پرسپولیس رفیعی را از چنگ استقلال درآورد