کارلوس کیروش انصافا در دوره اول سرمربیگری خود لطف بزرگی به فوتبال ایران کرد و عامل تحولمان در عرصه ملی شد. با او صعودی رویایی به جام جهانی ۲۰۱۴ داشتیم و برای رسیدن به جام جهانی ۲۰۱۸ نیز یک صعود مقتدرانه را با تمام وجود احساس کردیم.
کیروش با تمام خوبیهایی که در مقطع اول سرمربیگری خود داشت، از یک شیوه نخنماشده استفاده میکرد؛ او از بهار ۱۳۹۲ تا پاییز ۱۳۹۷ حداقل سالی یک بار بحث کنارهگیری خود را مطرح میکرد و گاهی اوقات حتی تعداد این تهدید همیشگی بیشتر هم میشد.
کارلوس ۲۲ بهمن ۱۳۹۴ با انتشار متنی که رسانههای پرتغالی به آن دسترسی پیدا کرده بودند، دوباره حرف از جدایی زد و مدعی شد دیگر حاضر نیست روی نیمکت تیم ملی ایران بنشیند! این اتفاق دقیقا زمانی رخ داد که هنوز مرحله اول پیکارهای انتخابی جام جهانی ۲۰۱۸ به پایان نرسیده بود و ما در نوروز ۱۳۹۵ مسابقات رسمی داشتیم. کیروش در بخشی از نامه خداحافظی خود آورده بود:
احساس میکنم شرایط برای فعالیتم در فوتبال ایران مهیا نیست و تیم ملی به واسطه حضور من لطمه میخورد چون یک عده دلشان نمیخواهد کیروش اینجا باشد. به همین خاطر میروم تا تیم ملی ایران نفس بکشد و شرایط بهتری برای کار داشته باشد.
ناگفته پیداست که این تهدید کیروش هم عملی نشد و او چند روز بعد راضی شد تا همچنان سرمربی ما باقی بماند!
بیشتر بخوانید: عابدزاده: خودم دیدم به بوقچیها پول میدهند/ پاداش زحماتم را با اخراج دادند/ کامپیوتر باشگاه به چه درد من میخورد!؟