از زمانی که دیگو سیمئونه در سال ۲۰۱۱ هدایت اتلتیکو مادرید را بر عهده گرفت، این تیم در میان تمام باشگاههای فعلی لالیگا کمترین گل را دریافت کرده است.
از زمان ورودش به عنوان سرمربی در سال ۲۰۱۱، سیمئونه اتلتیکو مادرید را از تیمی کمفروغ که هم در رقابتهای داخلی و هم اروپایی ثبات نداشت، به تیمی قدرتمند تبدیل کرد که جامهای مختلفی به دست آورده و بهطور مداوم در لیگ قهرمانان اروپا مدعی بوده است. این مربی آرژانتینی در سال ۲۰۱۴ اولین قهرمانی اتلتیکو در لالیگا پس از ۱۸ سال را به دست آورد، و سپس در سال ۲۰۲۱ دوباره سلطه رئال مادرید و بارسلونا را شکست و قهرمان شد.
با این حال، پس از بیش از ۱۴ سال حضور روی نیمکت، پرسشها درباره آینده سیمئونه در حال افزایش است؛ بهویژه با ورود سهامداران عمده جدید به باشگاه که ممکن است به دنبال تغییر باشند.
این مربی ۵۵ ساله تا ژوئن ۲۰۲۷ قرارداد دارد، اما درباره آینده پس از آن ابهامهایی وجود دارد. اتلتیکو در حال حاضر در رتبه چهارم لالیگا قرار دارد و ۱۶ امتیاز با بارسلونای صدرنشین فاصله دارد؛ تیمی که در دو هفته آینده سه بار (در لالیگا و یکچهارم نهایی لیگ قهرمانان) با آن روبهرو خواهد شد. در چنین شرایطی، میان هواداران اختلاف نظر وجود دارد که آیا آینده باشگاه همچنان باید حول محور «ال چولو» (لقب سیمئونه) ساخته شود یا نه.
تحول اتلتیکو زیر نظر سیمئونه
یک نکته غیرقابل انکار است: کارنامه مربیگری سیمئونه در اتلتیکو.
او در ۷۸۶ بازی هدایت تیم را بر عهده داشته و به ۴۶۵ پیروزی، ۱۷۰ تساوی و ۱۵۱ شکست رسیده است؛ آماری که او را به یکی از باسابقهترین مربیان فوتبال جهان تبدیل میکند.
اتلتیکو در دسامبر ۲۰۱۱ اولین فرصت جدی مربیگری در فوتبال اروپا را به او داد. پیش از آن، او در ایتالیا تیم کاتانیا را از سقوط نجات داده و در آرژانتین با ریور پلاته و استودیانتس موفقیتهایی کسب کرده بود. در آن زمان، باشگاه در شرایط خوبی نبود؛ اتلتیکو تازه از جام حذفی توسط تیم دسته سومی آلباسته حذف شده بود و در لالیگا در رتبه دهم قرار داشت و ۲۱ امتیاز با صدر فاصله داشت. اما با هدایت سیمئونه، تیم در همان فصل اول قهرمان لیگ اروپا شد و سپس در فصل ۱۳–۲۰۱۲ سوپرجام اروپا و کوپا دلری را نیز به دست آورد.
از فصل ۱۴–۲۰۱۳ به بعد، اتلتیکو هر سال به لیگ قهرمانان صعود کرده و دو بار هم در فاصله سه سال (۲۰۱۴ و ۲۰۱۶) در فینال مغلوب رئال مادرید شد. حضور در بالاترین سطح فوتبال اروپا دیگر یک موفقیت محسوب نمیشد، بلکه به یک استاندارد تبدیل شده بود.
به گزارش بیبیسی، گیِرمو مایلا، یکی از هواداران، میگوید سیمئونه ذهنیت هواداران را تغییر داد: «ما از تیمی که به «بدشانسها» معروف بود، به باشگاهی تبدیل شدیم که بدون ترس با بارسلونا و رئال رقابت میکند. ارتباط او با باشگاه و هواداران چیزی است که در فوتبال مدرن بهندرت دیده میشود. او برای اتلتیکو زندگی میکند.»
او پرافتخارترین مربی تاریخ باشگاه است و یکی از هواداران به نام خاویر دل آمو او را «یکی از بزرگترین نمادهای تاریخ باشگاه» میداند. او میگوید: «یکی از بزرگترین دستاوردهایش این بود که دوباره هواداران را با تیم همدل کرد.»
دنی روییز، دیگر هوادار قدیمی، نیز میگوید: «او تجسم کامل اتلتیکو و آن چیزی است که فوتبال مدرن شده است.»
مالکیت جدید، فرصتهای جدید؟
در بیشتر دوران ۱۴ ساله حضورش، جایگاه سیمئونه در اتلتیکو دستنخورده به نظر میرسید. اما از حدود سالهای ۲۳–۲۰۲۲ ترکهایی در این وضعیت دیده شد؛ دو فصل بدون جام مهم و حذفهای زودهنگام در اروپا باعث شد تردیدهایی درباره قابل پیشبینی شدن سبک دفاعی تیم به وجود بیاید. او در آن زمان گفت: «از روزی که به این باشگاه آمدهام، همه چیزم را دادهام و تا آخرین روزی که اینجا هستم، همین کار را خواهم کرد.»
سیمئونه به اتلتیکو وفادار است، اما پنهان نکرده که دوست دارد روزی هدایت یکی دیگر از تیمهای سابقش را بر عهده بگیرد. او در نوامبر ۲۰۲۵ گفت: «این فقط به من بستگی ندارد، اما میتوانم تصور کنم که روزی مربی اینتر شوم. فکر میکنم این اتفاق بالاخره خواهد افتاد.»
این سوالات زمانی جدیتر شد که در ماه مارس، مالکان جدید (Apollo Sports Capital) کنترل باشگاه را به دست گرفتند و انتظارات بالاتری را به همراه آوردند. مدیرعامل باشگاه، میگل آنخل خیل، بر لزوم ثبات تأکید کرد و گفت هدف این است که «بر میراث بزرگ باشگاه در داخل و خارج زمین برای هواداران، بازیکنان، مربیان و جامعه ادامه دهیم.»
نظر هواداران؛ یک رابطه سمی؟
با این حال، این دوره تغییرات باعث شده بحث میان هواداران دوباره بالا بگیرد.
هوادارانی مثل روییز معتقدند تصمیم رفتن باید با خود سیمئونه باشد: «او همیشه از هواداران دفاع کرده و نماینده آنها بوده است. برای ما خیلی مهم است و هواداران دوستش دارند. کسانی که در سالهای اخیر گفتهاند باید برود، کمی کوتهبین بودهاند. او حق دارد هرچقدر که میخواهد بماند و خودش تصمیم بگیرد چه زمانی برود. من دوست دارم حتی بعد از ۲۰۲۷ هم بماند.»
دل آمو هم موافق است: «من همان چیزی را میخواهم که سیمئونه میخواهد. او برای ما بسیار خاص است. بهترین چیست؟ فقط خود دیگو میداند. شاید دورانش رو به پایان باشد، اما هنوز لحظات زیبایی برای تجربه کردن باقی مانده است.»
اما مایلا نظر متفاوتی دارد و رابطه با سیمئونه را «سمی» توصیف میکند: «او را دوست دارم و خاطرات زیبایی که ساخته را ارزشمند میدانم، اما گاهی حس میکنم بهترین کار برای هر دو طرف این است که از هم جدا شوند. سیمئونه ۲۰۲۶ دیگر مثل ۱۶ سال پیش نیست. بسیاری از مربیان دیگر از نظر تاکتیکی او را شناختهاند و روشش دیگر مثل قبل نوآورانه یا کارآمد نیست. من به مدیریت جدید امیدوارم و فکر میکنم آنها سرمایهگذاری خواهند کرد، اما باید خودمان را با فوتبال امروز وفق دهیم و کمی تغییر کنیم.»
در حال حاضر، تمام تمرکز سیمئونه روی ماه آوریل دشوار اتلتیکو است.
این تیم آخر هفته در لالیگا با بارسلونا بازی میکند و سپس در یکچهارم نهایی لیگ قهرمانان دوباره با همین تیم روبهرو میشود. تنها سه روز پس از بازی برگشت، اتلتیکو در فینال کوپا دلری در سویا مقابل رئال سوسیداد قرار میگیرد؛ جایی که سیمئونه به دنبال کسب نهمین جام خود با اتلتیکو است؛ و تصمیمگیری درباره آینده میتواند فعلاً به تعویق بیافتد.
همچنین بخوانید: تأثیر بزرگ روی ستارههای رئال مادرید؛ کهکشانیها چطور زیر نظر سرمربی جوان پیشرفت کردند؟