خبر کوتاه بود، اما معنای بزرگی داشت؛ حیدر بهاروند با ارسال نامهای به مهدی تاج، از سفر به جام جهانی ۲۰۲۶ انصراف داد.
رئیس سازمان لیگ در نامه خود نوشته حضورش در جام جهانی از نظر کاری و ماموریتی ضرورتی ندارد و ترجیح میدهد در ایران بماند و امور سازمان لیگ برای فصل آینده را پیگیری کند. یک تصمیم غیرمنتظره؛ اما شاید لازم.
چندی قبل فریده شجاعی در گفتوگو با خبرنگاران اعلام کرده بود به اعضای هیأترئیسه گفتهاند که باید همراه تیم ملی به آمریکا سفر کنند. حالا اما با تصمیم بهاروند، یک سوال مهم دوباره مطرح میشود؛ اساساً حضور اعضای هیأترئیسه در جام جهانی چه کمکی به تیم ملی و فوتبال ایران خواهد کرد؟
اگر برخی مدیران به آمریکا نروند، خللی در برنامههای تیم ملی ایجاد میشود؟ بازیهای جام جهانی برگزار نخواهد شد یا ملیپوشان دچار کمبود مدیریتی میشوند؟
واقعیت این است که تیم ملی برای موفقیت در جام جهانی به آرامش، امکانات، برنامهریزی و پشتیبانی فنی نیاز دارد؛ نه الزاماً افزایش تعداد همراهان اداری.
تصمیم بهاروند از این جهت قابل توجه است که او ترجیح داده اولویت را به کار اجرایی در داخل کشور بدهد؛ آن هم در شرایطی که سازمان لیگ باید برای فصل آینده آماده شود.
شاید بد نباشد سایر اعضای هیأترئیسه هم درباره ضرورت این سفر توضیح بدهند؛ اینکه دقیقاً ماموریت آنها در آمریکا چیست و حضورشان چه دستاوردی برای فوتبال ایران خواهد داشت؛ زیرا افکار عمومی حق دارد بداند این سفرها با چه هدفی انجام میشود.
بیشتر بخوانید: پایان عصر شرکتکننده محترم!