با نزدیک شدن جام جهانی ۲۰۲۶، خاطرات آخرین تورنمنت در آمریکا دوباره زنده شدهاند؛ خاطراتی که از نگاه آلمانیها چندان خوشایند نیستند.
در طول تاریخ، کمپهای اقامتی تیم ملی آلمان اغلب به نمادی از موفقیت یا ناکامی آن در تورنمنتهای بزرگ تبدیل شدهاند. «روح اشپیز» در سال ۱۹۵۴ زمینهساز نخستین قهرمانی جهان شد و فضای آرام و بیحاشیه کمپ «کامپو باهیا» در سال ۲۰۱۴ نیز به کسب چهارمین ستاره در برزیل کمک کرد. در مقابل، اردوهای منزوی و دورافتاده مانند یک آسایشگاه سابق شوروی در واتوتینکی روسیه در ۲۰۱۸ و اقامتگاه زولال در قطر در ۲۰۲۲، نتیجهای کاملاً متفاوت به همراه داشتند.
این بار، تیم ملی آلمان در «املاک گریلاین» در وینستون سالمِ کارولینای شمالی اقامت دارد؛ مکانی تقریباً میان نیویورک و میامی، یا به تعبیر برخی، «در میانه ناکجاآباد». با این حال، هتل از نظر بصری چشمگیر است و طراحی آن به شکل یک قلعه قرونوسطایی انجام شده است.
با این وجود، لورا وانتورا، مجری تلویزیونی که پیشتر از محل برای یک مستند بازدید کرده بود، چندان تحت تأثیر قرار نگرفت. او در یک رویداد رسانهای گفت: «میشود درباره این انتخاب محل اقامت علامت سؤال گذاشت. انتخاب جالبی است. میتوان آنجا خوب تمرکز کرد، اما عملاً هیچ اتفاقی در اطرافش رخ نمیدهد.»
در جام جهانی ۱۹۹۴، تیم ملی آلمان در حومه شیکاگو مستقر بود؛ و همین دوره، امروز به عنوان یکی از تاریکترین مقاطع تاریخ فوتبال این کشور شناخته میشود.
آن تورنمنت با حواشی متعدد، از جمله حرکت جنجالی اشتفان افنبرگ با «انگشت وسط» و حذف غیرمنتظره در مرحله یکچهارم نهایی مقابل بلغارستان، به پایان رسید. محل اقامت تیم در آن زمان هتل گلف «اوک بروک» در نزدیکی شیکاگو بود.
سرمربی وقت، برتی فوگتس، پیش از آغاز رقابتها تحت فشار سنگینی قرار داشت؛ فشاری که بخشی از آن از سوی فرانتس بکنباوئر، سرمربی پیشین تیم، ایجاد شده بود. او پس از قهرمانی ۱۹۹۰ و ورود بازیکنان آلمان شرقی، از تیمی «غیرقابل شکست برای سالها» سخن گفته بود؛ انتظاری که پس از شکست در فینال یورو ۱۹۹۲ برابر دانمارک، حتی بیشتر هم شد.
آلمان تورنمنت ۱۹۹۴ را در ورزشگاه «سولجر فیلد» شیکاگو آغاز کرد؛ جایی که تنها چند دقیقه با هتل تیم فاصله داشت. جالب اینکه همین ورزشگاه در برنامه بازیهای جام جهانی فعلی نیز برای آلمان نقش دارد و این تیم برای اردوی آمادهسازی و یک دیدار دوستانه مقابل آمریکا دوباره به شیکاگو بازگشته است. در سال ۱۹۹۴ نیز شروع کار با پیروزی ۱–۰ مقابل بولیوی در همین ورزشگاه رقم خورد.
با وجود نتیجه قابل قبول در بازی نخست، فضای اردو در هتل اوک بروک به هیچوجه آرام نبود. گرمای شدید و اختلافات داخلی، شرایطی متشنج ایجاد کرده بود و برتی فوگتس برای کنترل تیمی پرحاشیه با دشواری جدی مواجه بود. در مرکز این تنشها، مسئله نقش و حضور همسران بازیکنان قرار داشت.
آندریاس مولر بعدها در یادداشتی در روزنامه «دی تسایت» نوشت: «اختلافات زیادی در تیم وجود داشت. جو بد بود. هیچ شباهتی به ۱۹۹۰ نداشت؛ آن زمان همهچیز روان و هماهنگ بود. در ۱۹۹۴ برخی بازیکنان میخواستند همسرانشان در همه امور دخالت داشته باشند و وقت زیادی صرف مسائل فرعی میشد.»
این اختلافات حتی پیش از آغاز تورنمنت آغاز شده بود. اشتفان افنبرگ قصد داشت خانوادهاش را به مراسم خوشآمدگویی بیاورد، اما این موضوع با مخالفت صریح دیگر بازیکنان مواجه شد. همزمان، بییانکا ایلیگنر، همسر دروازهبان تیم، خواستار امکانات رایگان اقامت و تغذیه در هتل تیم شد؛ موضوعی که واکنش تند توماس هلمر را در پی داشت: «بودو شماره یک است، نه همسرش. او باید این را بپذیرد.» در همین فضا، کاپیتان لوتار ماتئوس نیز با صراحت گفت: «برایم مهم نیست همسر یک بازیکن چه میگوید.»
در نهایت، تصمیم بر این شد که همسران و فرزندان در هتل دیگری، یعنی «دریک»، اسکان داده شوند؛ هرچند در مواردی این قانون رعایت نشد. امروز اما این موضوع در فوتبال آلمان عملاً حلشده تلقی میشود، هرچند یولیان ناگلزمن در برنامههای خود اجازه حضور همراهان بازیکنان در روزهای پس از مسابقه را در نظر گرفته است.
پس از کنار گذاشته شدن افنبرگ، حاشیه دیگری فضای اردو را تحت تأثیر قرار داد.
آلمان در دومین بازی گروهی خود مقابل اسپانیا به تساوی ۱–۱ رسید و سپس با پیروزی ۳–۲ برابر کره جنوبی، بهعنوان صدرنشین راهی مرحله حذفی شد. با این حال، بازی مقابل کره در دالاس، در گرمای نزدیک به ۴۰ درجه، تحتالشعاع همان حاشیه بزرگ قرار گرفت: عملکرد و رفتار جنجالی افنبرگ.
او در جریان مسابقه و پس از تعویض توسط فوگتس، با واکنش تماشاگران روبهرو شد و بنا بر برخی گزارشها، به آنها «انگشت وسط» نشان داد؛ هرچند هیچ تصویر یا مدرک ویدیویی قطعی از این اتفاق منتشر نشد. با وجود حمایت برخی بازیکنان باتجربه مانند رودی فولر، یورگن کلینزمن، ماتئوس و ایلیگنر، در نهایت او با تصمیم سرمربی و فدراسیون از تیم کنار گذاشته شد.
افنبرگ سپس ترجیح داد همراه خانوادهاش در آمریکا بماند. اما آرامش به اردو بازنگشت؛ در آستانه دیدار مرحله یکهشتم نهایی مقابل بلژیک، یک رویداد بزرگ گلف با حضور حدود هزار نفر و همراهانشان در محوطه هتل اوک بروک برگزار شد. با وجود این حاشیهها، آلمان بلژیک را شکست داد، اما در مرحله بعد با شکست غیرمنتظره مقابل بلغارستان حذف شد؛ پایانی تلخ برای یکی از پرآشوبترین سفرهای تیم ملی آلمان در جام جهانی.
همچنین بخوانید: آمادهباش امنیتی در لسآنجلس؛ جام جهانی ۲۰۲۶ برای ایران و آمریکا امنتر میشود
