بامداد امروز تیمهای ملی برزیل و مصر در یک دیدار دوستانه به مصاف هم رفتند و شاگردان کارلو آنچلوتی موفق شدند با نتیجه ۲ بر یک به پیروزی برسند. شاید این خبر در نگاه اول فقط یک نتیجه دوستانه به نظر برسد، اما برای فوتبال ایران اهمیت ویژهای دارد؛ چرا که مصر، سومین و آخرین حریف تیم ملی در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ محسوب میشود.
تفاوت اما فقط در نتیجه مسابقه نیست. مصر در مسیر آمادهسازی جام جهانی مقابل برزیل قرار میگیرد و ایران همچنان با گامبیا، مالی و گرنادا محک میخورد. این مقایسه برای بسیاری از فوتبالدوستان ایرانی تلخ و ناامیدکننده به نظر میرسد، اما واقعیت این است که چنین شرایطی در فوتبال ایران اتفاق تازهای نیست.
سالهاست که تیم ملی ایران در آستانه تورنمنتهای بزرگ از کمبود بازیهای تدارکاتی سطح بالا رنج میبرد. این گلایه را میشد از نسلهای مختلف تیم ملی شنید؛ از جام جهانی ۲۰۱۴ گرفته تا ۲۰۱۸ و حتی ۲۰۲۲. تقریباً در همه این دورهها، کیفیت مسابقات دوستانه ایران فاصله محسوسی با برنامه آمادهسازی بسیاری از رقبای جهانی داشت.
با این حال، تاریخ جام جهانی یک نکته مهم را هم به ما یادآوری میکند؛ بازیهای تدارکاتی ضعیف الزاماً به معنای نتایج ضعیف نیست. ایران در جام جهانی ۱۹۹۸ به برد تاریخی مقابل آمریکا رسید. در ۲۰۱۴ بسیاری هنوز عملکرد درخشان مقابل آرژانتین را به یاد دارند و در ۲۰۱۸ نیز تیم ملی موفق شد مقابل پرتغالِ کریستیانو رونالدو به یک تساوی ارزشمند برسد.
به همین دلیل نباید تمام امیدها و نگرانیها را به کیفیت بازیهای دوستانه گره زد. بله، برگزاری مسابقات تدارکاتی بزرگ و باکیفیت یکی از ملزومات موفقیت در فوتبال حرفهای است و فوتبال ایران سالهاست در این زمینه ضعف دارد؛ اما این ضعف نمیتواند از پیش سرنوشت تیم ملی را در جام جهانی تعیین کند.
شاید مصر امروز با برزیل بازی کند و ایران با گامبیا و گرنادا، اما تجربه نشان داده فوتبال ایران بارها با همین شرایط وارد جام جهانی شده است. این بار نیز همه چیز به مسابقه نخست مقابل نیوزیلند گره خورده است. اگر ایران بتواند بازی اول را با پیروزی پشت سر بگذارد، با وجود همه مشکلات، محدودیتها و ضعفهای موجود در برنامه آمادهسازی، همچنان یکی از مدعیان جدی صعود به مرحله حذفی خواهد بود.
بیشتر بخوانید: تعیین تکلیف برای تیم ملی ایران در جام جهانی؛ باخت به نیوزیلند یعنی خداحافظی زودهنگام!