پس از ناکامی ایران در راه رسیدن به جام جهانی ۲۰۰۲، تحولات مهمی به لحاظ فنی و مدیریتی برای تیم ملی به وقوع پیوست. ابتدا برانکو ایوانکوویچ جانشین بلاژویچ شد و پس از آن هم محسن صفایی فراهانی و مرحوم محمد رنجبر به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال و مدیر تیمهای ملی جای خود را به محمد دادکان و همایون شاهرخی دادند.
در چنین شرایطی، پس از کسب موفقیتهای ارزشمند در بازیهای آسیایی ۲۰۰۲ بوسان و جام ملتهای ۲۰۰۴ چین، تیم ملی مرحله نهایی پیکارهای انتخابی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان را خیلی خوب شروع کرد و ۱۸ خرداد سال ۱۳۸۴ آن را با موفقیت به سرمنزل مقصود رساند.
در ۱۸ خرداد ۱۳۸۴ هنگامی که تب انتخابات ریاست جمهوری جامعه را فرا گرفته بود، شاگردان برانکو در ورزشگاه آزادی که حدود ۱۰۰هزار نفر را در خود جای داده بود، به مصاف بحرین رفتند و با تکگل محمد نصرتی، مدافع اسبق پاس و پرسپولیس موفق به شکست دادن این همسایه جنوبی شدند تا حضورمان در جام جهانی ۲۰۰۶ قطعی شود.
در آن دیدار انصافا باید بازی را با اختلاف ۳ یا حتی چهار گل میبردیم اما بدشانسی ما و خوش شانسی بحرینیها موجب شد شکست سنگینی را متحمل نشوند. البته همین ناکامی هم برایشان کافی بود تا از صعود مستقیم به جام جهانی محروم شوند و یاد بگیرند دیگر حتی در صورت پیروزی مقابل ایران، با پرچم عربستان شادی نکنند چون یادمان نرفته بود و البته هنوز هم به یاد داریم که مهرماه ۱۳۸۰ و پس از پیروزی برابر ایران در منامه که منجر به صعود مستقیم عربستان به جام جهانی ۲۰۰۲ شد، بحرینیها به جای شادی با پرچم کشور خودشان، پرچم عربستان را به داخل زمین برده و با آن دور افتخار زدند!
بیشتر بخوانید: قلعهنویی گفت سرمربی استقلال نمیشوم چون تیم ضعیفی است/ هیئتمدیره زیرآبم را زد و بیرونم کرد