اگر در آبانماه سال قبل که سردار آزمون با عصا به اردوی تیم ملی رفت، کسی میگفت او جایی در جام جهانی نخواهد داشت همه تعجب میکردند. اما وقتی اتفاقات اسفندماه رخ داد و آن پست و استوری در فضای مجازی منتشر شد، دیگر داستان برعکس بود؛ حالا کسی نمیتوانست ستاره بزرگ را در تیم ملی تصور کند!
سردار آزمون در یک سال اخیر کمتر نشانی از آن بازیکن بزرگ همیشگی داشته است. ستارهای که رکوردهایش در فوتبال ملی ایران شاید دستنخورده بماند. کسی که بدون حتی یک ثانیه بازی در لیگ برتر به تیم ملی دعوت و لژیونر شد، در اروپا عنوان آقای گلی و قهرمانی آورد و در لیگ قهرمانان، رکورددار گلزنی میان ایرانیها شد. کسی که با شم گلزنی بالا به کرات دست تیم ملی را در بزنگاههای سخت گرفت و خیلی زود، در سن پایین خود را از بقیه جدا کرد و پشت سر علی دایی دومین گلزن برتر تاریخ شد.
این عنوان آخری در این یک سال که سردار بیش از ۱۰ بازی تیم ملی را به دلایل مختلف از دست داده، به مهدی طارمی رسیده که به لطف گلزنی در همین دو ماه در بازیهای دوستانه از سردار عبور کرد. اما طارمی دو سال از سردار بزرگتر و در شرایط عادی، شانس سردار برای پسگرفتن این جایگاه بیشتر است.
اما در این دو سال سلسله اتفاقاتی افتاد. سردار آزمون در سنی پایین و در حالی که هنوز میتوانست در اروپا بماند، به حوزه خلیج فارس آمد تا خیلیها نگران پایان فوتبالش در اوج شوند. مشخص بود که سردار حتی با یک پا، بهترین بازیکن امارات میشود اما همه این اتفاق را برای بعد از ۳۵ سالگی او گذاشته بودند.
نزدیکی دبی تا ایران و علاقه سردار به اسب، به همراه حواشی گوناگونی که همواره پیرامون زندگی او وجود داشته و دارد، در کنار مصدومیتها روز به روز سردار را از آن ستاره درخشان دورتر کرد. به گونهای که بسیاری باور کردند او بعد از جام جهانی ۲۰۲۶ از تیم ملی خداحافظی خواهد کرد و توانش را صرفا برای رقابتهای باشگاهی خواهد گذاشت. عدهای حتی پا را فراتر گذاشته و از تراکتور به عنوان آخرین مقصد سردار قبل از بازنشستگی اسم بردند.
در همین ارتباط: ادعای فردوسیپور و معمای لیست ۵۵ نفره؛ غیبت سردار در جام جهانی گاف فدراسیون بود یا پوشش مشکلی دیگر؟!
وقتی اتفاقات اخیر افتاد و سردار جام جهانی را از دست داد، گمانهزنیها از حرفهای پشت پرده به این سمت رفت که دیگر کسی او را با پیراهن تیم ملی نخواهد دید. اگر به مجموعه دلایل فوق نگاه کنیم این گمانهزنی چندان دور از واقعیت نبود اما حرفهای تازه سردار مسیر پیشبینیها را عوض کرد. جایی که آزمون مثل پست قبلی، بار دیگر بر تعلق خاطرش نسبت به ایران تاکید و اعلام کرد به حمایتش از تیم دختران والیبال گنبد ادامه خواهد داد.
این یعنی او نه فقط برای ادامه زندگی قید ایران را نزده، بلکه در جای جای همان گفتوگو با تعریف از بازیکنان و گاه کادر فنی، خودش را عضوی از این مجموعه معرفی و به وضوح تفهیم کرد که بعد از جام جهانی به تیم ملی برمیگردد! در وهله اول برخی ممکن است این حرفها را نوعی آیندهنگری برای زندگی شخصی سردار بدانند، اینکه او حسابش را از برخی چهرهها که آشکارا مسیر آیندهشان را تغییر داده و اموالشان به دلیل همراهی با دشمن مصادره شد کاملا جدا کرده، اما آنها که از نزدیک با روحیات سردار آشنایی دارند ماجرا را جور دیگری میبینند.
اینکه سردار اتفاقا اصلا سیاسی به این قضیه نگاه نمیکند و هدف او کاملا ورزشی است. سردار که اردیبهشت ۱۳۷۳ در حالی که ۱۹ سال و ۴ ماه سن داشت، پای پلکان هواپیما از لیست جام جهانی ۲۰۱۴ خط خورد، ولی ناامید نشد و در بهمنماه همان سال در جام ملتهای ۲۰۱۵ استرالیا رضا قوچاننژاد -ستاره وقت خط حمله- را در اوج آمادگی نیمکتنشین کرد و خود تبدیل به ستاره اصلی تیم ملی شد. جایگاهی که تا آخرین حضور در این لباس حفظ کرد.
حالا سردار از تلخی دوباره خط خوردن در آستانه جام جهانی حرف زده و اینکه تجربهاش را دارد. تجربهای که حالا با گذشت ۱۲ سال، تبدیل به خاطرهای برای ما شده تا آنچه در ذهن سردار میگذرد را بخوانیم. او که در ابتدای مسیر حرفهای و ملی خود از تیم ملی، برای جام جهانی خط خورد که میتوانست هر جوانی را ناامید کند، اما او نشد و از جام ملتهای آسیا استارت زد و پس از آن، هرگز هیچ مربی نتوانست او را روی نیمکت بنشاند، چه رسد به اینکه نبیند!
حالا تاریخ در آستانه تکرار است و با همان تقویم روبهرو هستیم. در دی و بهمن ماه امسال جام ملتهای ۲۰۲۷ آسیا در عربستان برگزار میشود و سردار عملا و علنا اعلام کرد میخواهد به تیم ملی برگشته و دوباره در جام ملتها -از همان جایی که بزرگی را آغاز کرد- استارت بازگشت به اوج را بزند! این یعنی سردار برای پس گرفتن هرچه که حق خود میداند، دورخیز کرده است؛ از رکورد دومین گلزن برتر تاریخ ملی ایران تا بازوبند کاپیتانی!
بعد از جام ملتهای قبل که قلعهنویی حاجصفی را کنار گذاشت، علیرضا جهانبخش کاپیتان اول تیم ملی شد و سردار آزمون کاپیتان دوم، جهانبخش این سالها به دلیل مصدومیت بارها بدون تیم مانده و با وجود دعوت به تیم ملی، بازیهای زیادی را از دست داد و به یاد داریم که در مسیر مقدماتی همین جام جهانی در برابر ازبکستان، در حضور مهدی طارمی بازوبند بر بازوی سردار بود.
او بعدتر همان کاری را کرد که حمید استیلی در عالم رفاقت، در آستانه جام ملتهای ۲۰۰۰ کرده بود. استیلی با سابقه بیشتر کاپیتان تیم ملی بود اما به دلیل جایگاه علی دایی در بایرن مونیخ و فوتبال دنیا، خود بازوبند را قبل از بازی افتتاحیه با لبنان بر بازوی دایی بست و پشت سرش وارد زمین شد. سردار که ۱۶ ماه قبل از اولین بازی ملی مهدی طارمی فیکس تیم ملی بود و گل میزد، از حق کاپیتانی خود به خاطر رفاقت با طارمی گذشت که میبینیم این رفاقت هنوز هم ادامه دارد.
اگر سردار برگردد، با توجه به جایگاهی که در دل بازیکنان تیم ملی دارد، حتی اگر قلعهنویی باشد و بنا به سابقه اسکلت تیم فعلی را برای جام ملتها حفظ کند، سردار جایگاهی بیمانند خواهد داشت و البته که به راحتی میتواند با برخی مقصران وضعیت فعلی، تسویه حساب کند!
بیشتر بخوانید: پائولو دیبالا: آزمون حتی از مسی هم بیشتر برایم گل ساخت