ایران برای صعود از این گروه ۴ امتیاز لازم داشت. برنامهریزی مربیان ما این بود که نیوزیلند را برده و با مصر مساوی کنند تا در صورت شکست مقابل بلژیک، تیم ملی حتی شده به عنوان یکی از تیمهای سوم برتر به مرحله حذفی برود.
از بخت خوش ما، بازی دو حریف ساعاتی قبل از بازی ما مساوی شد تا ایران با انگیزه و روحیه بهتر به مصاف ضعیفترین تیم گروه برود. پیروزی ما میتوانست ایران را به صدر جدول برساند که در آن صورت شانس صعود ما بیشتر از همیشه بود.
نگاهی به ترکیب اولیه مشخص میکند امیر قلعه نویی برای برد آمد؛ با دو مهاجم، یک پلی میکر، دو هافبک کناری گلزن و یک مدافع رونده که هر فصل بیشتر از خیلی مهاجمین گل میزند و میسازد. اما در هر دو نیمه این نیوزیلند بود که ابتدا به گل رسید و ما صرفاً دنبال نباختن دویدیم!
نگاهی به تعویضها نیز همین حقیقت را به ما یادآوری میکند. در شروع نیمه دوم مهدی قائدی در هافبک چپ جانشین آریا یوسفی شد تا با استفاده از هماهنگی او با محمد محبی در آن طرف و مهدی طارمی در وسط، ایران امکان نفوذ از زمین و کنارهها را هم داشته باشد. اما همانطور که گفتیم این نیوزیلند بود که دوباره در این نیمه به گل برتری رسید!
امیر قلعه نویی تعویض دوم را انجام و علی علیپور جانشین شهریار مغانلو شد تا با استفاده از سرعت و قدرت ضربه زنی و صد البته هماهنگی او با طارمی -که سالها در پرسپولیس زوج خط حمله بودند- به گل مساوی برسیم.
اتفاقی که افتاد، اما این بار بلافاصله پس از گل امیر قلعه نویی در مسیری کاملاً متفاوت سومین تعویض خود را انجام داد. او احسان حاج صفی را به زمین فرستاد تا در کنار سعید عزت اللهی، کمربند دفاعی مرکز زمین را محکم کند. مهدی طارمی در ظاهر جانشین قدوس در پلی میکر شد اما در اصل تیم ما با روش ۴-۲-۴ به بازی ادامه داد.
در حقیقت بعد از زدن گل مساوی، امیر به جای آنکه روی برنامه اولیه خود و تهاجم اصرار کند، چشمش حسابی ترسید و با یک تعویض دفاعی، رفت که لااقل گل سوم را نخورد و نبازد!