فوتبالیها منتظر تقابل فرانسه و آلمان در مرحله یک شانزدهم نهایی -یعنی مرحله تازه تاسیس جام جهانی به لطف فرمت تازه مسابقات و افزایش تعداد تیمها- بودند تا در کنار دیدار پرتغال و اسپانیا، یکی از دو فینال زودرس مسابقات باشد. بازی برزیل و نروژ هم بسیار جذاب است اما مصداق فینال زودرس محسوب نمیشود. این اتفاق نیفتاد، چرا که پاراگوئه توانست از آن گروه صعود و آنقدر این اتفاق شگفتانه بود که رئیس جمهور آن کشور تعطیل رسمی اعلام کرد.
با این وجود مسابقه فرانسه و پاراگوئه نه فقط اصلاً جذاب و دیدنی نشد، اتفاقا برعکس حوصله سربر و باعث عصبانیت هم شد. چرا که بیشتر از فوتبال ناب و هنر ستارهها، زشتی و چرک بازی کردن و درگیری و حاشیه تماشا کردیم. اتفاقی که برای خیلی از فوتبال دوستان غیر قابل پیش بینی بود، اما بودند کسانی که از قبل شروع این بازی بر طبل حواشی کوبیده و به نوعی انتظار این نمایش را داشتند! از جمله اسطوره فوتبال پاراگوئه خوسه لوئیس چیلاورت!
چیلاورت را فوتبالیها با دیوانه بازیهایش -مثل هیگویتا- به یاد میآورند و البته تبحر او در زدن پنالتی و کاشته و گلهای بسیاری که در بازیهای رسمی باشگاهی و ملی از این طریق زد. امروزه بازی با پا یکی از شرایط دروازهبانها برای حضور در سطح اول دنیاست، اما امثال چیلاورت سه دهه قبل مثل یک مهاجم یا هافبک تکنیکی در بازی با پا تبحر داشتند. البته که تفاوتهای او با سایر دروازهبانها و فوتبالیستها فقط به همین موضوع ختم نمیشد و او کلکسیونی از حرکات و رفتارهای عجیب و غریب بود.
این آدم عجیب و غریب که در مصاحبهها و رفتارهای اجتماعی خود نیز مثل مستطیل سبز عجیب رفتار میکرد و هنوز هم با گذشت زمان و سپیدی موهایش تغییر نکرده، قبل از بازی پاراگوئه و فرانسه گفته بود: ما در جام جهانی ۱۹۹۸ با فرانسه بازی کردیم، اما امشب با تیم منتخب آفریقا روبرو میشویم.
البته که نمیتوان اتفاقات این بازی و درگیریهای بیپایانش را به حساب چیلاورت گذاشت و گفت که او باعث تحریک بازیکنان شده اما نگاهی که در این ادبیات غیر محترمانه به حریف دارد، کاملا در روش بازی بازیکنان پاراگوئه حاکم بود. چیزی که شاید برای نسل جدید عجیب بود و تازگی داشت اما طرفداران مو سفید فوتبال قبلاً هم از پاراگوئه و زمان بازی خود چیلاورت دیده بودند!
او همانطور که خودش اشاره میکند، در جام جهانی ۹۸ فرانسه کاپیتان پاراگوئه بود که مثل این جام، از دور گروهی صعود و در اولین مرحله حذفی (آن زمان یک هشتم نهایی بود) بدشانس بود که به فرانسه میزبان خورد؛ میدانیم همیشه میزبانان، از امتیازاتی در قضاوت یا جو ورزشگاه برخوردارند. آن هم فرانسه آن روزگار که هنوز قهرمانی جهان نداشت و آمده بود که در خانه، با تیمی یکدست و پرستاره، جام را نگه دارد و بسیار آماده و باانگیزه بود و دیدیم که این اتفاق در نهایت افتاد.
از بخت بد پاراگوئه و کاپیتانش، در آن دوره از جام جهانی برای اولین و آخرین بار، قانون گل طلایی اجرایی و در ان مسابقه بازی تا دقیقه ۱۱۷ بدون گل مساوی بود که با تک گل لورن بلان -کاپیتان دوم خروسها بعد از دشان و جدیترین مدعی جانشینی او روی نیمکت فرانسه در این سالها- مدافع جلو آمده، فرانسه به مرحله بعدی رفت و پاراگوئه به منزل برگشت.
کم نیستند کسانی که مطمئن بودند اگر آن بازی ۳ دقیقه دیگر ادامه و به ضربات پنالتی میرفت، با مهارت و روحیه چیلاورت در این ضیافت و فشاری که روی فرانسویها در وقت قانونی و اضافه بود و در پنالتی به اوج می رسید، پاراگوئه شانس بیشتری برای عبور از این مرحله داشت که با آن گل طلایی، که دیگر در همین جام نیز تکرار نشد، فرانسه به مرحله بعد رفت و در نهایت قهرمان شد.
جالب اینکه پاراگوئه بعد از آن جام جهانی، بار دیگر تجربه حذف در مراحل حذفی جام مقابل تیمی که در نهایت قهرمان شد، را تکرار کرد! اتفاقی که در ۹۸ فرانسه استارت خورد و حالا باید دید در این جام جهانی و در ادامه راه فرانسه قهرمان میشود یا نه؟ اما اینکه فوتبال ملی یک کشور بعد از گذشت چند دهه از تجربیات تاریخی خود عبرت نگرفته و یک مسیر منتهی به ناکامی را مدام تکرار کند، الگویی آشنا برای ما ایرانیهاست! این طور نیست؟!
بیشتر بخوانید: یوتیوب جام جهانی را از تلویزیون دزدید؛ شکستن سلطه تلویزیون در فوتبال برزیل