دو استوری منتشرشده در صفحه شخصی امیر قلعهنویی، اگرچه بالاخره سکوت طولانی سرمربی تیم ملی را شکست، اما برای پاسخ به بزرگترین ناکامی فوتبال ایران در سالهای اخیر کافی نیست.
خود قلعهنویی هم بهتر از هر کسی میداند حذف از جام جهانی ۲۰۲۶ را نمیتوان با چند جمله اینستاگرامی جمع کرد.
تیمی که بدون شکست اما بدون حتی یک پیروزی، جام جهانی را ترک کرد، نه به مرحله حذفی رسید، نه پروژه جوانگرایی را پیش برد، نه نسل جدیدی ساخت و نه دستاوردی بر جای گذاشت که بتوان از آن بهعنوان سرمایه آینده فوتبال ایران یاد کرد.
چنین پروندهای، جای استوری نیست. جای یک گفتوگوی زنده، صریح و چالشی است. البته به یک شرط! اینکه مجری برنامه، صرفاً نقش شنونده را بازی نکند و سؤالهایی را بپرسد که میلیونها هوادار فوتبال ایران بعد از حذف تیم ملی در ذهن دارند.
در یکی از استوریها، قلعهنویی نوشته است: «سهم خودم از نتایج را میپذیرم؛ هیچ مربیای بیاشتباه نیست.»
جملهای محترمانه و قابل تأمل؛ اما بسیار کلی. هوادار فوتبال نمیخواهد بداند هیچ مربیای بیاشتباه نیست؛ این را همه میدانند. هوادار میخواهد بداند اشتباهات چه بودند؟
چرا تیمی که سادهترین مسیر تاریخ برای صعود به مرحله حذفی را پیش رو داشت، حتی از عبور از نیوزیلند هم بازماند؟ چرا بازیکنانی دعوت شدند که فرصت بازی پیدا نکردند؟ چرا جوانگرایی دوباره قربانی ترس و واهمه کادرفنی شد؟
و مهمتر از همه؛ سرنوشت همان جمله معروف چه شد: «تیم ملی در جام جهانی کاری میکند که ایران یک هفته تعطیل شود.»
این وعده را مردم ندادند. این جمله را خود سرمربی تیم ملی گفت. امروز هم طبیعی است که افکار عمومی منتظر توضیح باشد؛ نه درباره تعطیلی یک هفتهای ایران، بلکه درباره اینکه چرا حتی چند ساعت شادی واقعی هم نصیب فوتبالدوستان نشد.
قلعهنویی در پایان استوری خود نوشت: «اگر قرار باشد دوباره به روز اول برگردم، باز هم همین مسیر را انتخاب میکنم؛ با همین عشق، با همین مسئولیت و با همین باور که هیچ لباسی سنگینتر و مقدستر از لباس تیم ملی ایران نیست.»
شاید این جمله قرار بود دل هواداران را آرام کند؛ اما نتیجه، درست برعکس است. مسیری که تیم ملی با امیر قلعهنویی طی کرده، حاصلش دو حذف از جام ملتهای آسیا و یک حذف از جام جهانی بوده است. حالا وقتی سرمربی تیم ملی صراحتاً اعلام میکند اگر به نقطه شروع برگردد، باز هم دقیقاً همین مسیر را انتخاب میکند، در واقع به مردم میگوید قرار نیست هیچ تغییری در شیوه تفکر، تصمیمگیری و مدیریت تیم ملی ایجاد شود.
و این، شاید نگرانکنندهترین بخش ماجرا باشد. اگر قرار باشد همان مسیر شکستخورده، بدون کوچکترین اصلاحی دوباره طی شود، از همین امروز باید نگران آینده تیم ملی در جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ بود.
و در آخر اگر قرار است امیر قلعهنویی همچنان هدایت تیم ملی را تا جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ بر عهده داشته باشد، بهترین آغاز برای این مسیر، نه یک استوری دیگر، بلکه یک گفتوگوی شفاف، صریح و بدون تعارف با مردم است.
