امیر قلعهنویی پس از بازگشت به ایران و وقفهای طولانی، سرانجام سکوتش را شکست. او در گفتوگو با خبرنگاران از محبوبیت تیم ملی، قضاوت تاریخ درباره این نسل و دستاوردهای جام جهانی گفت. اما در میان همه این حرفها، یک جمله بیش از همه جلب توجه کرد.
سرمربی تیم ملی گفت: «امروز میکروفون دست کسانی است که زمان جنگ به غار رفتند و با شروع جام جهانی پیدایشان شد! سؤال من از مسئولان این است که چرا به این افراد تریبون میدهند تا تیم ملی را بزنند و نابود کنند.»
دست روی نکته عجیبی گذاشتهاید امیرخان! واقعاً عجیب است…
شما به جای آنکه بابت حمایتهای بیشائبه محمدحسین میثاقی و برنامههای شبکه ۳ که یک ماه تمام از شخص شما و شاگردانتان دفاع کردند، قدردان باشید، یقه منتقدانی را چسبیدهاید که سالهاست نه در صداوسیما تریبون رسمی دارند و نه حتی اجازه حضور در رسانه ملی!
شما که همیشه از معرفت، مرام و رفاقت حرف میزنید، بفرمایید؛ امروز باید به منتقدی معترض بود که کارش نقد و تحلیل فوتبال است یا باید برای محمدحسین میثاقی گل فرستاد و گفت: «دمت گرم که این همه برای ما هزینه دادی…»
از همه اینها مهمتر، جناب قلعهنویی؛ مگر وظیفه مسئولان کشور، حذف تریبون منتقدان است؟ مگر نقد فوتبال جرم است؟ مگر رسانهای که عملکرد تیم ملی را زیر ذرهبین میبرد، باید ساکت شود چون شما از حرفهایش خوشتان نمیآید؟ اتفاقاً در همه جای دنیا، فوتبال با همین نقدها رشد میکند؛ نه با حذف منتقدان...
بیشتر بخوانید: راه حل ساده بیرانوند؛ استوریهای طلبکارانه و حمله به اسطوره فوتبال ایران!
