پس از اتفاقاتی که برای عادل فردوسیپور و برنامه ۹۰ رخ داد، او فقط دو راه پیش رو داشت؛ یا برای همیشه کار رسانه را ببوسد و کنار بگذارد، یا رسانه خودش را راه بیندازد و وارد فضای مجازی شود. فردوسیپور راه دوم را انتخاب کرد.
او بارها گفته از راهاندازی رسانه شخصی و فعالیت مستقل رضایت دارد و دیگر پرونده بازگشتش به صداوسیما را بسته میداند. حق هم دارد؛ بیش از بیست سال حضور در تلویزیون برای هر او کافی است. اما اتفاق اخیر، یک واقعیت مهم را به عادل یادآوری کرد؛ فضای مجازی، رحم ندارد.
اینجا کافی است چند ثانیه از یک ویدیو جدا شود، یک برش ساده بخورد و روایت تازهای ساخته شود؛ روایت دروغی که ظرف چند ساعت میلیونها نفر آن را میبینند و دربارهاش قضاوت هم میکنند!
اینجا دیگر نه سابقه بیستساله مهم است، نه اعتبار رسانهای، نه وجدان حرفهای و نه محبوبیت.
اگر قرار باشد با یک ویدیوی چندثانیهای، چند روز تمام حیثیت حرفهای یک چهره رسانهای زیر سؤال برود، دیگر هیچکس مصون نیست؛ حتی عادل فردوسیپور.
شاید تا دیروز فردوسیپور تصور میکرد بعد از جدایی از تلویزیون، وارد فضای آرامتری شده است؛ اما حالا خودش بهتر از هر کسی میداند که این تازه اول راه است.
اگر قرار است در فضای مجازی بمانی، باید هر روز منتظر باشی که یک نفر با یک کات، یک تدوین، یک روایت ناقص یا حتی یک برداشت جهتدار، تمام آنچه سالها برای ساختنش زحمت کشیدهای را نشانه بگیرد.
اینجا دیگر سایت ورزشی نیست که مطلبت را بنویسی و بروی. اینجا هر ویدیو، یک میدان مین است.
و شاید بزرگترین ایراد فضای مجازی همین باشد؛ اینجا با چند ثانیه تصویر، میشود چند دهه اعتبار را به بازی گرفت.
در همین ارتباط: ویدیو| توضیح مفصل عادل فردوسیپور درباره ماجرای دستبوسی وزیر و حواشی پس از آن