حرفهای تازه هومن افاضلی برای کسانی که فوتبال را دنبال میکنند هیچ نکته تازهای نداشت و تکرار همان ادعایی بود که از خود جام جهانی تا امروز، توسط شخص قلعهنویی و سخنگویانش درون و بیرون مستطیل سبز مدام تکرار میشود. با استفاده از همان دکترین تبلیغاتی معروف که تکرار مکرر یک ادعا کافی است تا افکار عمومی را جهت بدهد، هرچند بدون سند و مدرک باشد!
وقتی میگوییم مربیان ما -حتی آنها که رکورددار تعداد جام و افتخار در فوتبال داخلی هستند- سنتی بوده و دنبال بهروزرسانی دانستههای خود نیستند، شخص امیر قلعهنویی بهترین سند است. پرافتخارترین مربی داخلی با ۷ جام که از آخرین آنها ۱۳ سال میگذرد! او که در تمام این سالها ثروتمندترین و پرطرفدارترین تیمهای داخلی را در اختیار داشته اما با بزرگترین نامها و ستارهها، دستش به جام و افتخاری نرسیده و مدام همان داشتههای قبلی را تکرار میکند. امیر که خود در ابتدای لیگ سوم حرفهای نیمکت استقلال را تحویل گرفت و با جوانگرایی، تیم را در یک پروسه سه ساله به قهرمانی لیگ پنجم رساند و همان جوانان، از طالبلو تا صادقی ملیپوش شدند، ولی خود ژنرال وقتی بعد از جام جهانی ۲۰۰۶ سرمربی تیم ملی شد از آنها استفاده نکرد و تا امروز، دیگر ریسک جوانگرایی نکرده است؛ حتی بعد از دادن شعارش که باعث جانشینی او روی نیمکت تیم ملی بعد از جام جهانی ۲۲ به جای کارلوس کیروش شد.
امیر قلعهنویی خود اواخر دهه ۷۰ شمسی با مثال از حضور در تمرین لورکوزن، بزرگترین مدعی مدرنیته و منتقد روشهای سنتی مربیان شد، اما آنقدر در تمام دهههای بعدی و در تمام مصاحبههایش از این مثال استفاده کرد که صدای همه درآمد. اما با وجود تمام این انتقادات، باور او عوض نشد و صرفا از تکرار آن خودداری کرد. ثبات شخصیت ژنرال در ادامه یک خط تبلیغی را میتوان در مصاحبههای اعضای کادرفنی و بازیکنانش دید. کافی است به ادعاهای بازیکنان، از بیرانوند تا شجاع، و همکاران امیر از الهویی تا افاضلی نگاه کنیم.
بهعنوان نمونه، همه این صحبتهای بیرانوند در برنامه میثاقی را به یاد داریم: کارشناسان بزرگ خارجی گفتند مردم ایران باید به بازیکنانشان افتخار کنند که در این شرایط رفتند و جنگیدند... دو نفر از آنها گفتند که باید مجسمه اینها را بسازید.
افاضلی هم که معلوم نیست با وجود اینهمه تبلیغات در تریبونهای رسمی قبل و بعد از جام جهانی، چرا از معدود رسانههای منتقد اینهمه دلخور است و با داشتن بیش از ۹۰ درصد تریبونها و تعریف و تمجید شبانهروزی، همین اندک منتقدان و مردم را برنمیتابد. او در تازهترین مصاحبهاش گفته: من در سه مقطع مختلف در تیم ملی بودم. سرمربی تیم امید و ریاست کمیته فنی فدراسیون فوتبال را داشتم و از زمان رفتن با علی دایی (فروردین ۱۳۸۸) تا بازگشت به عنوان مشاور فنی امیر قلعهنویی (زمستان ۱۴۰۱)، در تمام این دو دهه، حمایتی که در استادیوم سوفای لسآنجلس دیدم در استادیوم آزادی ندیدم.
تا همینجا این جمله افاضلی -که قبلا توسط شجاع خلیلزاده هم تکرار شده بود- تناقض با تبلیغات رسمی این ماهها دارد؛ اگر میزبان اینهمه در حق ما کارشکنی کرده که نتوانستیم کیفیت خود را بروز دهیم، پس چطور سخنگویان کادرفنی ادعا میکنند جو ورزشگاهها در لسآنجلس و سیاتل بهمراتب بهتر از ورزشگاههای داخلی بود؟ و چطور نتوانستند از این حمایت استفاده کنند؟!
ادامه صحبت افاضلی هم که توضیحی برای ۶ پلن A تا F الهویی بود -که صد بار دیگر هم تکرار شود باز همان توجیه است- ادعای بدون سند تازهای بود: میگویند پلنی در زمین ندیدیم درحالی که دوست نداشتند ببینند وگرنه بروید بخوانید خارجیها درباره آن ایستگاهی که ما زدیم چه نوشتند؛ همان گل آفساید طارمی؛ هیچ ضربه ایستگاهی در جام جهانی با آن کیفیت زده نشد.
ادعاهایی که به دفعات رو به دوربینها گفته شده، مثل بیرانوند و سایرین رسانهها و کارشناسان خارجی را پیش میکشند اما سندی منتشر نمیکنند. اینبار هم قضاوتی روی حرفهای تازه هومنخان نداریم، فقط یک سوال: چرا یک بار یکی از این رسانهها و کارشناسان خارجی را دقیق معرفی نمیکنید؟
از خود قلعهنویی تا بیرانوند و شجاع و افاضلی و بقیه، از خود جام جهانی تا بازگشت در فرودگاه و سپس گفتوگوها در تلویزیون و سایتها، حتی در کنفرانسهای قبل و بعد از بازی لیگ برتر، همه و همه از یک خط فکری به صورت آشکار تبعیت میکنند و مدام به تعریف و تمجید خارجیها از تیم ملی اشاره میکنند. در حالی که برای دلخوشی مردم و بستن دهان منتقدان هم که شده حتی یک بار آدرس این رسانهها و کارشناسان خارجی داده نمیشود! شما فقط بگویید کدام کارشناس یا کدام رسانه چنین ادعایی کرده؟ چشممان کور خودمان میرویم و پیدا میکنیم! امید که مثل ماجرای مورینیو و زلاتان نشود.
شاید ندیده باشید: تعریف و تمجید مورینیو و تیری آنری از تیم ملی؟ وقتی قلعهنویی بال درآورد! +ویدیو