تكواندو، تكواندو!

 از شوك و تعويض رئيس فدراسيون حرف ميزنيد، مربيان را پيدرپي عوض ميكنيد اما علت را نمييابيد و دنبال معلول افتادهايد. چند تا روانشناس دعوت كنيد تا با ارزيابي مسائل بگويند كه علت چيست. نماينده مردم اهواز ميگويد، ما يكي از قدرتمندترين كشورها در عرصه ورزش تكواندو هستيم. نه جناب همايون يوسفي اينگونه نيست، كشور كرهجنوبي هم كه اين رشته را اختراع كرده و شكل داده، چنين ادعايي ندارد. اسپانيا، ژاپن، تايلند، تايوان، روسيه و بقيه هم چنين ادعايي ندارند. ما يك هادي ساعي داشتيم كه مدال طلاي المپيك را به چنگ آورد و بس! كجا ما قدرتمندترين بوديم. يادمان باشد در تمام اين رشتهها شرايط تاريخي نقش مهمي دارد. در يك زمان شما غلامرضا تختي و امامعلي حبيبي داري و دو طلا به دست ميآوري و در يك المپيك با يك مدال برنز پرونده كشتي را ميبنديد. در مقاطع تاريخي مختلف تمام قهرمانان در يك زمان به بلوغ قهرماني نميرسند. تا تختي و حبيبي پيدا كنيد، زمان ميبرد. تا جوادي و فرهوشي كشف شود، فرصت ميخواهد. بايد رسول خادمي از دل جامعه بيرون بزند تا مدال طلاي المپيك كسب شود. يك مثال زنده فوتبال ملي برزيل است، افسانهسازي كه فاتح ژولريمه شد، براي برزيل 1970 يك اتفاق تاريخي بود. به فهرست اين يازده بازيكن نظر بيفكنيد؛ فليكس، كارلوس آلبرتو، بريتو، پيازا، اورالدو، كلود آلدو، جرسون، جرزينهو، توستاتو، پله و ريوهلينو، اينان غولهاي دهه هفتاد برزيل به حساب ميآمدند كه به طور اتفاقي در يك دوره، به هم رسيدند و تيم ملي برزيل را تشكيل دادند. ايران 1964، ايران 1998، فرانسه 1982، هلند 1974، آلمان 1974، براي هركدام از آنها تعريف اصولي وجود دارد. بايد مهدويكيا، دايي، خداداد عزيزي، كريمي، استيلي، عابدزاده و... كنار هم قرار بگيرند تا تيم ما استثنايي شود. براي تكواندو هم صبر كنيد، كمي منطقيتر فكر كنيد تا يك نسل ديگر از تكواندو ظهور كند، آن زمان هم مقانلو نتيجه ميگيرد، هم بيباك. به مهماندوست هم نيازي نيست، فقط شكيبايي به خرج دهد وگرنه مثل پولادگر پيدا نميكنيد، به اشتباه نرويد، تكواندو زمان ميخواهد.