نسل طلایی و دو فرصت از دست‌رفته؛ جام‌هایی که می‌توانست تاریخ انگلیس را تغییر دهد

با اعلام ترکیب تیم ملی انگلیس برای جام جهانی ۲۰۲۶، این سؤال دوباره مطرح شده است: آیا این نسل می‌تواند کاری را انجام دهد که «نسل طلایی» دیوید بکام و هم‌تیمی‌هایش هرگز موفق به انجامش نشدند و سرانجام یک قهرمانی بین‌المللی به دست آورند؟

مایکل اوون که در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ در چندین تورنمنت بزرگ برای انگلیس به میدان رفت، در گفت‌وگویی با وبسایت گل از تلخ‌ترین ناکامی‌های دوران ملی خود گفت؛ شکست‌هایی که هنوز هم برایش حسرت‌برانگیز هستند.

درخشش زودهنگام اوون در ۱۹۹۸

اوون در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه در ۱۸ سالگی به ستاره‌ای نوظهور تبدیل شد و به جوان‌ترین گلزن تاریخ انگلیس در یک تورنمنت بزرگ بدل گشت. او در دیدار مقابل آرژانتین نیز گلی به‌یادماندنی به ثمر رساند، اما آن مسابقه در نهایت با شکست تلخ سه‌شیرها در ضربات پنالتی به پایان رسید؛ دیداری که در آن انگلیس پس از اخراج جنجالی دیوید بکام ۱۰ نفره به کار خود ادامه داد.

نابودی رویاها مقابل برزیل و درد پنالتی‌ها

در جام جهانی ۲۰۰۲ و با هدایت اسون گوران اریکسون، انگلیس با ترکیبی پرستاره شامل مایکل اوون، دیوید بکام، اشلی کول و استیون جرارد یکی از قدرتمندترین تیم‌های تاریخ خود را در اختیار داشت. با این حال، رویای آن‌ها با شکست مقابل برزیلِ درخشانِ رونالدینیو و رونالدو از بین رفت.

دو سال بعد در یورو ۲۰۰۴، حضور فرانک لمپارد و وین رونی نیز نتوانست طلسم ناکامی‌ها را بشکند و انگلیس بار دیگر در ضربات پنالتی و این‌بار مقابل پرتغال حذف شد. در جام جهانی ۲۰۰۶ نیز کریستیانو رونالدو و ماجرای مشهور چشمک او پس از بازی، یکی دیگر از خاطرات تلخ این نسل را رقم زد.

حسرت‌های بزرگ اوون

اوون در پاسخ به این پرسش که کدام شکست بیش از همه برایش دردناک بوده است، به وبسایت گل گفت: «اوه خدای من! من در پنج تورنمنت بزرگ بازی کردم. اما اگر بخواهم یکی را انتخاب کنم که واقعاً فکر می‌کنم بهترین تیم را داشتیم و می‌توانستیم قهرمان شویم، جام جهانی ۲۰۰۲ در ژاپن و کره جنوبی است. ما به تیمی باختیم که در نهایت قهرمان شد، اما واقعاً تیم بسیار قدرتمندی بودیم. مسیر ما هم باز بود. در آن سوی جدول آلمان بود که تازه ۵-۱ شکستش داده بودیم. ترکیه و کره جنوبی بودند و مسیر نسبتاً همواری داشتیم. اما در سمت ما برزیل قرار داشت که برای ما مثل کابوس بود. واقعاً فکر می‌کنم فقط یک بازی تا قهرمانی فاصله داشتیم. ۱۹۹۸ هم پر از اتفاقات بد بود؛ کارت قرمز، پنالتی، و آن گل کاملاً درست مقابل آرژانتین که مردود شد. باید صعود می‌کردیم و نمی‌دانیم تا کجا می‌رفتیم. ۲۰۰۶ هم خیلی واضح نیست، چون من مصدوم شدم. اما حتی آن بازی مقابل پرتغال هم می‌توانستیم ببریم. وین رونی هم زود مصدوم شد و ما ۱-۰ جلو بودیم. آن بازی می‌توانست ما را به فینال مقابل یونان برساند. فکر می‌کنم اگر بخواهم انتخاب کنم، پرتغال و ژاپن دو تورنمنتی بودند که واقعاً حس می‌کنم می‌توانستیم قهرمانشان شویم.»

بیشتر بخوانید: جام جهانی بدون ستاره‌های ترسناک؛ قمار بزرگ توخل با انگلیس