وقتی بازی تیم ملی امید مقابل کره جنوبی آغاز شد، خیلی زود مشخص شد که اولویت اول امید روانخواه و همکارانش روی گل نخوردن تیم ملی استوار شده و سیستم تیمی ما، دفاعی چیده شده است.
ما در مواقعی که توپ را در اختیار داشتیم ۳-۵-۲ بازی میکردیم. به این صورت که عباس حبیبی مدافع مرکزی ما بود، مسعود محبی سمت راست و فرزین معاملهگری سمت چپ او خط اول دفاعی را تشکیل میدادند.
در این مسابقه ارشیا وثوقی فر حکم پیستون چپ تیم ما را داشت و مهدی گودرزی در سمت راست همین نقش را ایفا میکرد. زمانی که توپ را از دست میدادیم، این دو نفر به خط دفاع چسبیده و سیستم ایران به ۵-۳-۲ تغییر میکرد.
فرزین معاملهگری، همان بازیکنی است که پرسپولیس او را برای سمت چپ خط دفاعی خود از شمس آذر میخواهد. اما جالب اینجاست که در ۲۰ دقیقه آغازین این مسابقه هر سه فرصت خطرناک کره جنوبی روی دروازه ما از سمت چپ و پشت سر او اتفاق افتاد!
البته که دو بار محمد خلیفه گلر با تجربه آلومینیوم که این دو سال در لیگ برتر فیکس و به تیم ملی بزرگسالان هم دعوت میشود، وقتی دید معاملهگری تحت پرس قرار گرفته پاس اشتباه داد که خوشبختانه دروازه ما نجات پیدا کرد.
در مرکز زمین مهدی مهدوی و پوریا لطیفیفر دو عنصر با وظایف دفاعی بودند و محمد جواد حسین نژاد، کاپیتان ما نقش بازیساز و بازیکن آزاد را جلوی آنها ایفا میکرد. امید گلزنی ما هم به زوج یادگار رستمی و رضا غندیپور در جلو بود.
آنچه از شروع این مسابقه بیشتر به چشم آمد، احتیاط تیم ملی و اولویت گل نخوردن بود. البته که برای تیمی که تدارک کافی نداشته و بازیکنان زیاد کنار هم نبودند -آن هم در بازی اول هر تورنومنت که بسیار سخت است- مقابل یک مدعی قهرمانی، انتخاب این روش بازی عاقلانه به نظر میرسید.
اینجا را بخوانید: حمایت طارمی از یک تیم خاص؛ همه در کنار این تیم باشیم