همین ابتدا باید گفت از سهراب بختیاری زاده تازه وارد نمیتوان و نباید انتظار داشت. یک مربی در کوتاه مدت نمیتواند افکار خود را به تیم تزریق کند و زمان لازم دارد، آن هم تیمی که با حواشی و مسائل گوناگون دست و پنجه نرم کرده است.
اما چیزی که درون زمین در طول ۹۰ دقیقه از استقلال مقابل فجر دیدیم، یک بنبست تاکتیکی کامل بود. اصرار عجیب و غریب به پاسهای کوتاه در یک سوم دفاعی خود، اگرچه آمار مالکیت تیم را بالا میبرد اما برای استقلال فرصت گلزنی نشد، برعکس با سوتی آدان -در این صحنه به عنوان نفوذی فجر عمل کرد- برد هم در نیمه اول از دست رفت.
استقلالیها فقط وقتی از مرکز زمین استفاده میکردند که رزاق نیا و چشمی قصد تقسیم توپ را به جناحین داشتند. جایی که آسانی و کوشکی هیچ روزنه نفوذی پیدا نمیکردند و دوباره توپ را به عقب برمیگرداندند.
انگار استقلال به جز از کنارهها راه دیگری برای رسیدن به دروازه حریف بلد نبود.
فجر با زرنگی در یک سوم دفاعی خود ایستاده و هر زمان استقلال به یک سوم میانی زمین میرسید، پرس را از آن جلو شروع میکرد. بازیکنان استقلال هم نمیتوانستند از لایه های حریف عبور کرده و توپ لو میدادند. برنامه فجر این بود که با استفاده از ضد حملات، به خصوص در اواخر نیمه دوم به گل برتری و امکان پیروزی برسد.
دیدیم که در یک مورد زبیر نیک نفس بهترین فرصت را برای این مهم از دست داد. در فوتبال وقتی گل نزنید، گل میخورید. آن طرف زبیر گل نزد و این طرف روزبه گل زد. یعنی در نهایت همه چیز به تفاوتهای فردی بازیکنان برگشت.
ارسال تماشایی صالح حردانی ملی پوش با پرش درجا و ضربه سر روزبه چشمی باتجربه، به گل برتری آبیها تبدیل شد و استقلال این بازی را به خاطر کیفیت بازیکنانش برد. درست مثل بازی قبل با مس با شلیک تماشایی منیر و البته که از سهراب بختیاریزاده تازه وارد در کوتاه مدت نمیتوان انتظاری بیش از این داشت.
استقلال برد و به صدر رفت اما هر دو گل تیمه اول بازی روی اتفاق بود و گل نیمه دوم، روی هنر بازیکن، در یک کلام، استقلال زور گلزنی نداشت، فجر تمایل به حمله!
بیشتر بخوانید: استقلال ۲ - فجر ۱/ صدرنشینی سهراب با قربانی پیروز