کارلوس کیروش در سه دوره قبلی جام جهانی روی نیمکت تیم ملی نشست و از این لحاظ رکوردی تقریبا دست نیافتنی در تاریخ ملی ما دارد. کیروش در همه دوره ها تیم اصلی اش را روی لژیونرها بنا می کرد و اعتقاد ویژه ای به بازیکنان شاغل در خارج از ایران داشت. او به همه بازیکنان توصیه می کرد هرطور شده لژیونر شوند و برای پیشرفت از ایران خارج شوند. شرایط در این دوره اما کمی متفاوت است. تیم ملی مثل قبل بازیکنان زیادی در تیم های اروپایی ندارد و اکثر لژیونرهای ما در امارات شاغل هستند.
ضمن اینکه مثلا در پست دروازه بان و یا دفاع، عملا لژیونری نداریم که شانس حضور در جام جهانی را داشته باشد. از آنجایی که لیگ تعطیل شده و بازیکنان داخلی به شدت از فرم ایده آل دور هستند و در شرایط مسابقه قرار ندارند، قلعه نویی مجبور است به نوعی راه کیروش را برود و تا جاییکه امکان دارد، در ترکیب اصلی تیم ملی از لژیونرها استفاده کند؛ هرچند درون دروازه و در خط دفاعی چاره ای جز استفاده از بازیکنان لیگ برتری ندارد.
بیشتر بخوانید: بازی ایران پرتقاضاتر از آمریکا؛ چرا بازی تیمملی از میزبان پرفروشتر شد؟
