در تمام دنیا صاحبان یا سیاست گزاران باشگاههای ریز و درشت -چه موفق چه ناکام- با تعیین خط مشی برای آینده خود، با دقت و وسواس اقدام به انتخاب مدیران کار بلد میکنند. سپس کار را به کاردان سپرده و به او اختیار تام میدهند، حمایت میکنند تا او ثبات و امنیت شغلی داشته باشد و ایدههایش را اجرایی کند.
یک مجموعه شبیه مدیرش میشود، پس انتخاب مدیر درست، از بالا تا پایین باشگاه را با آدمهای متخصص پر میکند. مدیر نیز برای انتخاب سرمربی به همان داه بالادستیها میرود که منجر به انتخاب خودش شده، یعنی با توجه به بودجه، خواسته و انتظار هواداران، پیشینه و افتخارات باشگاه و خلاصه تمام المانهای ریز و درشت در هر موقعیت زمانی و مکانی، برای هر مجموعه زمان میگذارد و جوانب را سنجیده و با کارشناسان مختلف و مشاورانش رایزنی و در نهایت وقتی به انتخاب مربی میرسد، مثل مدیران بالادستی فقط از او حمایت میکند.
نتیجه این میشود که میبینید. اگر حضور ۱۰ ساله گواردیولا در سیتی را به جامهایی که گرفته ربط بدهند، انتخاب دستیار او برای هدایت آرسنال که نخستین تجربه نفر اول بودن آرتتا بود، آن هم با مبلغی که با رشد و افزایش سالانه به این عدد هنگفت رسیده، هیچ ربطی به جام و افتخار و اسم و اعتبار فرد نداشت.
اگر انتخاب اینزاگی در فوتبال عربستان، با توجه به جایگاه و افتخارات او در فوتبال روز اروپا را به حساب پول زیاد و دلارهای نفتی عربستان بگذاریم، حفظ دیگو سیمئونه که این سالها هیچ جامی نبرده، با عددی که سال به سال افزایش مییابد، در کشوری بدون پشتوانه دلار نفتی، قابل توجیه نیست.
به تازهترین رده بندی گرانترین مربیان باشگاهی جهان نگاه کنید:
- دیگو سیمئونه: ٣٠ میلیون دلار
- سیمونه اینزاگی: ٢۵ میلیون دلار
- پپ گواردیولا: ٢۴ میلیون دلار
- میکل آرتتا: ١٨ میلیون دلار
جالب اینکه دیگو سیمئونه به عنوان گرانترین مربی در فوتبال باشگاهی جهان که از سال ۲۰۲۱ تاکنون هیچ جامی نبرده این هفته مقابل میکل آرتتا که در رده چهارم قرار دارد، در نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا قرار میگیرد. رفتار و اعدادی که از بالا تا پایین برای فوتبال ما درس دارد و بس!
بیشتر بخوانید: بمب خبری روز فوتبال اروپا؛ مورینیو در آستانه بازگشت به رئال مادرید