نقشههای مدیران سرخابی برای دست آورد سازی در خارج از مستطیل سبز، نقش بر آب شد تا کری خوانی برای رفتن یا بازماندن از آسیا به مجالی برای خودنمایی آنها تبدیل شود. بعد از تعطیلی مسابقات فوتبال لیگ برتر به دلیل جنگ، سناریوهای متعددی برای معرفی نمایندگان ایران در مسابقات فصل بعد آسیا مطرح شد که باشگاههای مدعی به فراخور نفع خود نه فوتبال ملی، از این طرحها حمایت کرده و یا با آن مخالفت می کردند.
ادامه بازیها بعد از جام جهانی، اعلام قهرمان و نمایندگان آسیایی طبق جدول فعلی و برگزاری تورنمنت ۶ جانبه، طرحهایی بود که باشگاههای مختلف برای تصویب یا رد آن، از هیچ تلاشی فروگذار نکردند. در آخر فدراسیون فوتبال بدون اعلام قهرمان، تنها به معرفی نمایندگان باشگاههای ایران به کنفدراسیون فوتبال آسیا اکتفا کرد. اقدامی که رویاهای مدیران سرخابی برای دست آورد سازی را بر باد داد.
مدیران استقلال در این فصل برای کسب قهرمانی، خرجهای سنگینی را بر دوش باشگاه گذاشته و با استخدام بازیکنان خارجی، قصد داشتند تیمی کهکشانی را تشکیل دهند اما از بین ستارههای خارجی گران قیمت تنها آشورماتوف، آسانی و حدادی، درخشان ظاهر شدند و بقیه حتی معمولی هم نبودند. پروژه قهرمانی با مربی خارجی هم به شکست انجامید تا بعد از ساپیننتو، مربی داخلی هدایت آبیها را به دست گیرد.
مدیران پرسپولیس هم که در آغاز فصل باهاشمیان به بن بست خورده بودند، از بازگشت اوسمار طرفی نبستند تا فصلی فاجعه بار را پشت سر بگذارند. هر دو تیم پرطرفدار پایتخت قصد داشتند ناکامی خود در به دست آوردن اهداف خود در فصل جاری را با غنایم کسب شده، جبران نمایند اما با اقدام صحیح و هر چند دیر فدراسیون فوتبال، تیرشان به سنگ خورده تا حالا رفتن و بازماندن از آسیا به موردی برای کری خواندن تبدیل شود؛ کری خواندنی که منزلت آنها را در حد یک تماشاگر عادی فوتبال، پایین آورده است.
عبدالقادر پوزیده| باشگاه خبرنگاران آزاد