اينكه اهالي تكواندو از تيم ملي فقط قهرماني و يا نايبقهرماني ميخواهند جاي خوشحالي دارد اما سيبل كردن مديريت فدراسيون به بهانه عملكرد ضعيف، درست نيست.
خيليها به رهاورد تكواندو تا قبل از المپيك با سيستم مديريتي محمد پولادگر و كادر فني تيم ملي غبطه ميخوردند اما با شكست تيمي كه بعضي از آنها براي اولين بار ميدان جهاني را تجربه ميكردند، تلاش بازيكنان، كادر فني و مديريت فدراسيون را زير سؤال بردند كه منصفانه نيست.
ماندن و يا رفتن از سازمان تيمهاي ملي برايم اهميت ندارد اما چطور در چند سالي كه تكواندو با رياست پولادگر قهرماني و نايبقهرماني جهان را به ارمغان آورد كارشناسان از مديريت و برنامهريزي آن تعريف و تمجيد نكردند و مدالآوري را نتيجه تلاش و استعداد هوگوپوشان ميدانستند اما حالا كه تيم ملي سوم جهان شده دنبال تغييرات در رأس مديريت فدراسيون هستند و چند روز اخير تعدادي از قهرمانان پيشين و منتقدان ادبياتي به كار بردند كه جاي تأسف دارد. جاي تأسف دارد نقد رسانهها در انحصار چند نفر بود.
اميدوارم تكواندو مثل گذشته محبوب باشد. زيرا وجودش در قلب مردم از همه چيز براي ما مهمتر است.
خاطرمان باشد براي اينكه تكواندو حرفي براي گفتن در گرندپريكس، بازيهاي آسيايي و المپيك داشته باشد بايد سنگاندازيها را تمام كرد و از توهين به هم دست برداريم و همه براي اهتزاز پرچم ايران تلاش كنند.