بعد از حضور علیرضا منصوریان در لیگ عراق، حالا خبر رسیده یحیی گلمحمدی هم از فوتبال این کشور پیشنهاد دارد. اتفاقی که یک سؤال جالب را پیش روی فوتبال ایران قرار میدهد؛ اگر مربیان داخلی یکی پس از دیگری راهی خارج از ایران میشوند، چرا نوبت به امیر قلعهنویی نرسد؟
قلعهنویی امروز فقط یک مربی باشگاهی نیست؛ او سرمربی تیم ملی حاضر در جام جهانی است. کارنامه داخلیاش هم از بسیاری از مربیان ایرانی سنگینتر است؛ قهرمانیهای متعدد، سالها حضور در سطح اول فوتبال و تجربه هدایت تیم ملی.
اگر منصوریان میتواند در عراق کار کند و اگر یحیی به عنوان یکی از موفقترین مربیان سالهای اخیر فوتبال ایران مشتری خارجی دارد، چه دلیلی وجود دارد که قلعهنویی روزی چنین مسیری را نرود؟
اصلاً از کجا معلوم اتفاق غیرمنتظره بعدی در راه نباشد؟ از کجا معلوم سرمربی فعلی تیم ملی، بعد از جام جهانی یا حتی در آیندهای نهچندان دور، روی نیمکت یک تیم خارجی ننشیند؟
شاید بعضیها بگویند رزومه بینالمللی قلعهنویی جای بحث دارد؛ حرف درستی هم هست. اما سؤال اصلی پابرجاست؛ مگر همه مربیانی که راهی لیگهای منطقه میشوند، لزوماً کارنامهای درخشانتر از او دارند؟
بیشتر بخوانید: کاش ما هم آنچلوتی داشتیم…