مهدی طارمی زمانی به تیم ملی دعوت شد که سردار آزمون مهاجم ثابت ما بود و رضا قوچان نژادِ ستاره را نیمکت نشین کرده بود. به یاد داریم کیروش تنها با یک مهاجم بازی میکرد و طارمی آنقدر خوب بود که به وینگر چپ منتقل میشد، او با شماره ۱۷ نخستین جام جهانی خود را هم تجربه کرد، با گلزنی او و سردار (شماره های ۲۰و۱۷) ایران در سال ۲۰۱۷ به جام جهانی رفت.
با رفتن کیروش و دعوت نشدن امید ابراهیمی و البته با بزرگتر شدن نام و آوازه مهدی طارمی پس از انتقال به اروپا، پیراهن شماره ۹ یا مهاجم کلاسیک هدف به او رسید که حالا قرار است دومین جام جهانی را با این عدد تجربه کند و البته که با بازوبند کاپیتانی.
طارمی از بعد از جام جهانی روسیه با شماره جدیدش یعنی ۹ فرصت پیدا کرد در دوران ویلموتس و سپس اسکوچیچ، با سردار آزمون -که از روز اول تا آخر در تیم ملی همیشه شماره ۲۰ را به تن میکرد- زوجی زهردار در خط حمله بسازد. زوجی که هم به یکدیگر کمک میکردند و هم خود آنقدر گل میزدند که پشت سر علی دایی نفرات دوم و سوم تاریخ شدند.
در این یک سال که سردار به دلایل مختلف مدام تیم ملی را از دست میداد، طارمی زوجهای مختلفی را کنار خود دید اما هیچ کدام برایش سردار نشدند. آنها چشم بسته یکدیگر را در زمین پیدا میکردند و دیدیم که وقتی سردار چراغ سبز برای بازگشت نشان داد، مهدی طارمی کسی بود که دست او را گرفت...
هرچه بود، سردار جام جهانی را از دست داده اما برابر مالی، دوباره مهدی طارمی فرصت پیدا کرد در سیستم ۴-۴-۲ تیم ملی لااقل یک نیمه به یاد گذشتهها با شماره ۲۰ زوج باشد. شمارهای که این بار بر تن شهریار مغانلو بود و قرار است در جام جهانی هم باشد. و البته که تلاش یک نیمهای این دو نفر نتوانست خاطرات درخشش زوج ۹ و ۲۰ را در پیشانی خط حمله زنده کند.